|
"Kocanız dün geceki harekâtın başındaydı hanımefendi! Öyle çok yerde görüldü ki, sanki gece boyunca bir değil, on tane Fethi Gürcan vardı. Bunu bilmeyen yok, söyleyin nerede ?" "Biliyorsanız neden bana soruyorsunuz ?" Subaylar evde arama yapacaklardı. Esma, onların peşindeydi. Bir ara görevli subaylar, "Zaten yakaladık" demişlerdi ama Esma artık bunun bir blöf olduğunu anlamıştı. Her yer didik didik aranıyordu. "Evde silah var mı?" Esma, son doğumun ardından biraz ağırlaşmış bedenini hiçe sayan hareketlerle subayları takip ediyordu. Aptal yerine konmayacaktı: İhtilale giden adam, silahlarını evde mi bırakacaktı?" Arama yapan subaylardan biri, "Sen git, Avrupa'da kraliçelerin, devlet başkanlarının önünde at koştur, bu kadar kupa kazan, sonra da gel bu işlere kalkış" diye söyleniyor, diğeri lafı ağzından alıyordu: "Mesleği var, karısı var, dört çocuğu var, ne istedi bu adam ?" Şimdi ben size verilecek cevabı bilirim de hadi neyse... O Kars'taki dünyayı da gördü, Paris'i de... Viyana'da masal gibi gecelerde konuk oldu da, İstanbul'un gecekondu mahallelerindeki yaşamı sindiremedi içine... FETHİ GÜRCAN |
Bir at eve dönünce, bir anne sordu, “Çocuğum nerde? Neden onu da getirmedin?” utandık biz. Anne dilinde sormuştu. Anlarız anne dilinden. Acının dilinden. Biz utandık. Siz utanmazsınız. 
F TİPİ CEZAEVİNDE BULUNAN SARP KURAY'IN 2005 YILINDA YAZDIĞI YAZIYI TEKRAR PAYLAŞIYORUZ.
Ama iş bununla sınırlı kalmıyor. Yapılan ruhunuzda kapanması mümkün olmayan yaralar açıyor. O yaralar da devletle aranızı ve devamında siz bunları anlattığınızda “ne ayrımcılığı, Kürtler bu ülkede cumhurbaşkanı bile olmuyor mu?” diyen Türklerle aranızı. 
Bu yazıyı Halil Berktay a yanıt vermek için yazmıyorum, Çünkü gayri ciddi açıklamalara yanıt vererek, kendimizi yormaya gerek yok.Ancak bazı durumlar vardır ki, birisi lüzumsuz bir açıklama yapar,sizin konu üzerinde görüş açıklamanıza vesile olur.Berktay burada vesiledir.
Evin'in öyküsü erken bitti. Reklam kızı Harranlı Emine kadar şanslı değildi. Zaten Harranlı Emine öyküsü de tamamıyla kurgusal bir başarı öyküsüydü. Gerçek hayatta karşılığı yoktu.