Bu çalışma, 1910 yılında 8 Mart’ın “Dünya Emekçi Kadınlar Günü” olarak ilan edilmesinin 100. yıl dönümünde dünyada ve Türkiye’de kadın emeği ve kadın emekçilerin mevcut durumuna ilişkin temel göstergeleri ortaya koymak amacıyla hazırlanmıştır. Mevcut durumun daha iyi anlaşılabilmesi için, son yıllara ilişkin veriler son 20 yıllık döneme ait verilerle birlikte sunulmuştur. Rapor, 4 bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, dünyada kadın emeği ve istihdamına ilişkin temel veriler ele alınmış, küresel ölçekte kadın istihdamının yönelimleri son 10 yılda yaşanan değişimler ile birlikte masaya yatırılmıştır. İkinci bölümde, Türkiye’de kadınların çalışma yaşamındaki konumunun daha geniş bir çerçeveye oturtulabilmesi açısından Türkiye’de toplumsal cinsiyet eşitsizliğini gözler önüne seren göstergeler sunularak genel bir tablo çıkarılmaya çalışılmıştır. Üçüncü bölümde Türkiye’de kadın emeği ve kadın emekçilere ilişkin göstergelere yer verilmiştir. Dördüncü ve son bölümde ise genel bir değerlendirme yapılmıştır.

Tekel işçisi kadınlar, çalışma boyunca ortaya konulacak olan olumsuz durumun nasıl değişebileceğinin ipuçlarını mücadelelerinde vermişlerdir. Bu gerçekten de hareketle bu çalışma, 8 Mart’ın 100. yıldönümünde aylardır güvenceli bir iş ve gelecek için mücadele eden Tekel işçisi kadınlara armağan edilmiştir.

Tahir adamların yüzlerinde korku, kokularında kusma arzusu, seslerinde tehlike hissede hissede kendisinin de nasıl bir adama dönüşebildiğini, adama dönüştükten sonra evinden, köyünden, memleketinden kaçma cesaretini nasıl bulabildiğini de soruyordu kendine. Ve onca badirenin ardından vardığı bu tek göz evde, cılız ve beyaz gövdesine dokunurken kendisini nasıl algıladığını anlamak istiyordu…

Apostoli, Vangoli, Donna, Eleni arkadaşlarımızdı. Düşüp yaralansak, hangimizin annesi yakınsa onlar birbirlerinin çocuklarına koşturudu. Yaralı bereli ellerimizi sovan sabun karışımı ve biraz da yağ ekliyerek yaralara melhem yapmasını birbirlerinden öğrendiler.

Kadın, çocuk, hayvan, engelli ve çevre hakları. Bunlar laf ebeliğiyle, şişinmelerle, göz boyamacı kafa tutmalarla insanlık vicdanında giderek azalan notlarımızı yükseltebilir mi? Aynı dersten, yüz yıl çakmak sadece ayıp değil, ahmaklık da değil mi?

Annemden öğrendiğim şaheser bir deyiş vardır: ''Bir anlık adalet, bin yıllık ibadet.'' Anne söyle, gerçekten hala umut var mı?

Bugün dua ettim hepimiz için.
Yüce Tanrım, insanı affetsin...

Peki insan denen bu yüce düşün türü, nasıl olur da bir ırkı ya da cinsi öteki ırktan, cinsten üstün görür. Şu beğenmediğimiz inekler, karıncalar, köpekler, tavuklar kuşlar arasında da var mıdır ırk ayrımcılığı? Birleşmiş Milletlerin 21 Mart’ı ırk ayrımcılığının önlenmesine karşı uluslararası gün tayin etme önlemi neden sadece insan türü için gereklidir. Hani biz türlerin en yücesiydik? Nasıl oldu da basite aldığımız beğenmediğimiz köpeğin, ineğin, sineğin bile düşmediği bir tür kavgasına düştük böylece, yoksa birileri bizi kandırdı mı yıllarca, yüce tür diye? İnsanın insanla olan mücadelesi hiçbir türün kendi içinde böyle hayvanca sürmemektedir oysa.

                                            Evet, çocuk da kariyer de yapabilmeyi başarmış kadınlar var... Ancak sanırım ilk bakışta fazla göze çarpmayan bir grup daha var... Çocuk ve kariyer denklemini başarıyla aşamamış (!) kadınlar... Bendeniz işte bu çoğunluktanım...

Hiç de imkansız değil, öyle değil mi? Hem etrafta çocuk da kariyer de yapmış pek çok kadın var... Hem erkeklerin çocuk ve kariyer ikilemini sorgulamak zorunda kalmıyorsak, kadınlarınkini niye sorgulayacakmışız ki? Kreşmiş, sosyal hizmetlermiş, bakım hizmetleriymiş, kimin aklına gelir ki?

ah ben kadınları çok severim
karanlık ve tükenmez bahtlarında.
yalnız gecelerinde dürdaneciği
kardeş gibi sevmek okşamak isterim.
üzülme dürdanecik söğüt yaprağı
hoyrat ellerde körpe karanfil
benim de uzaktan yakından tanıdığım
kaderinde bunalmış kadınlar vardı...

.....................

halbuki böyle mi olmalıydı...