Kadın, çocuk, hayvan, engelli ve çevre hakları. Bunlar laf ebeliğiyle, şişinmelerle, göz boyamacı kafa tutmalarla insanlık vicdanında giderek azalan notlarımızı yükseltebilir mi? Aynı dersten, yüz yıl çakmak sadece ayıp değil, ahmaklık da değil mi?

Annemden öğrendiğim şaheser bir deyiş vardır: ''Bir anlık adalet, bin yıllık ibadet.'' Anne söyle, gerçekten hala umut var mı?

Bugün dua ettim hepimiz için.
Yüce Tanrım, insanı affetsin...

Peki insan denen bu yüce düşün türü, nasıl olur da bir ırkı ya da cinsi öteki ırktan, cinsten üstün görür. Şu beğenmediğimiz inekler, karıncalar, köpekler, tavuklar kuşlar arasında da var mıdır ırk ayrımcılığı? Birleşmiş Milletlerin 21 Mart’ı ırk ayrımcılığının önlenmesine karşı uluslararası gün tayin etme önlemi neden sadece insan türü için gereklidir. Hani biz türlerin en yücesiydik? Nasıl oldu da basite aldığımız beğenmediğimiz köpeğin, ineğin, sineğin bile düşmediği bir tür kavgasına düştük böylece, yoksa birileri bizi kandırdı mı yıllarca, yüce tür diye? İnsanın insanla olan mücadelesi hiçbir türün kendi içinde böyle hayvanca sürmemektedir oysa.

                                            Evet, çocuk da kariyer de yapabilmeyi başarmış kadınlar var... Ancak sanırım ilk bakışta fazla göze çarpmayan bir grup daha var... Çocuk ve kariyer denklemini başarıyla aşamamış (!) kadınlar... Bendeniz işte bu çoğunluktanım...

Hiç de imkansız değil, öyle değil mi? Hem etrafta çocuk da kariyer de yapmış pek çok kadın var... Hem erkeklerin çocuk ve kariyer ikilemini sorgulamak zorunda kalmıyorsak, kadınlarınkini niye sorgulayacakmışız ki? Kreşmiş, sosyal hizmetlermiş, bakım hizmetleriymiş, kimin aklına gelir ki?

ah ben kadınları çok severim
karanlık ve tükenmez bahtlarında.
yalnız gecelerinde dürdaneciği
kardeş gibi sevmek okşamak isterim.
üzülme dürdanecik söğüt yaprağı
hoyrat ellerde körpe karanfil
benim de uzaktan yakından tanıdığım
kaderinde bunalmış kadınlar vardı...

.....................

halbuki böyle mi olmalıydı...

Bebek ellerim uzanıyor, alacakaranlığına sabahın. Uyuyorum mışıl mışıl, tahta beşiğin içinde. Yüzüme batan bıyıklarınla uyandım. Ağlamıyorum. Belki daha da fazla öpüp koklayasın diye.

Sen yoksun, ellerin yok; beni havalara zıplatan. Kocaman, güçlü, tombul ellerin. Bir türkü sesi kayboluyor sesinde. Gerilerden çalan eski bir plak gibi. Sen yoksun. Bir günlük bebekken öptüğün gibi, beni burnumdan öpsene baba.