Sadece Türkiye tarihine değil, dünya tarihine de kara bir leke olarak geçen 12 eylül askeri cuntası, 17 yaşında idam sehpasına yolladığı Erdal Eren adıyla da lanetlenmeye devam ediliyor. Bir askeri öldürdüğü iddiasıyla, “jet hızıyla” yapılan göstermelik yargılama sonucu idam edilen Erdal Eren, idamının 29. yılında tüm devrimciler ve kavga arkadaşları tarafından anılıyor.

"Bir gün, mutlaka sizin yerinizde halkımız olacak, sizi ve koruduğunuz düzeni yargılayacak ve doğru kararı verecektir!" Erdal Eren

YANAN HAYALLER VE RAKAMLARIN DUYGUSUZ YÜZÜ

Yirmi beş yılda hayatını, hayallerini yitiren otuz bin insan. Kürt mü? Türk mü? Laz mı? Ne fark eder? Duygusuz ve ruhsuz sayıların diliyle konuşmayalım artık! 30 bin ölü.7 şehit, ölü olarak ele geçirilen her 3 kişi! Bozalım bu kanlı oyunu!

 78’li yıllarda, henüz 15 yaşındayken “devrim” kavramıyla tanışmıştım. Benden öncekilere yetişmem gerekiyordu. Bunu başarabilmek için bol bol okuyordum, hatta ders notu geçirir gibi defter bile tutmaya başlamıştım. Korsan mitingler, illegal eylemlerde mutlaka bulunuyor, hatta en ön saflarda yerimi alıyordum. NEDEN? Çünkü, halkımız emperyalizmin çarkları içinde sömürülüyor, soyuluyor, eziliyordu. Bizden önce ki 68 kuşağındaki abilerimiz, ablalarımız ölümüne mücadele etmişlerdi. Bu bayrağı yere düşürmemek ise bizim kuşağın göreviydi. O kuşak ki , kimleri darağacında  ölüme göndermişti?…  

Babamın tayini çıktı. Önce babam gitmişti, ardından biz bindik otobüse ve yepyeni bir yere gittik: Adapazarı. İlkokul 5. sınıfa geçmiştim, ama yeni okulumda gidecektim yeni sınıfıma. Okul müdürü beni sınıfa götürdü. 'Çocuklar bu yeni sınıf arkadaşınız Zozan' dedi.

Herkes bir ağızdan "Neeee? Adı ne? Tozan mı? Kozan mı?" diye konuşmaya başladı.

Sınıftaki kargaşa üzerine Müdür "Zozan" diye yeniledi. Teneffüs oldu, sınıf arkadaşlarım sıra ile yanıma gelip "Ne Milletsin? Ermeni misin?, Ne biçim isim o?" diye sordular.

Akşam eve gittim ve anneme "Anne biz ne milletiz?" diye sordum. Annem "Biz Kürdüz ama kimseye söyleme" dedi.

O herkesten farklı olduğumuzun adını koymuştum artık Biz Kürt'tük.

Erdem'in bisikleti var. Beni de bindirdi. Devrim olduktan sonra bütün çocuklara
bisiklet alacaklarmış. Hakkı Abi bir keresinde öyle söyledi. Bütün çocuklar doya
doya süt içeceklermiş. Ben sütü hiç sevmem. İçmemki ben süt. Bana bisiklet
alsınlar devrim olunca. Ama Devrim öyle kolay olmazmış.

Çok büyük bir şeymiş devrim kocaman...
Benim bir arkadaşım var, adı Devrim. Koşu yapınca ben onu geçiyorum.

Çocuğunuzun ilk doğduğu günleri hatırlayın. Saf, tertemiz doğduğu o günleri… Babaysanız, eşinizin doğum sancıları tuttuğundaki tedirginliğinizi düşünün, doğduğundaki kucağınıza aldığınız o ilk masumiyeti aklınıza getirin.

İlk ana, baba deyişini, emeklemesini, ağlamasını, sütünü içirdiğinizi, katıla katıla gülmesini, altını değiştirdiğinizde gülücüklerini, ilk okula başlarken ki coşkusunu, kendini sizin şefkatli ellerinize teslim ederek, elinizi sımsıkı tutarak okula götürdüğünüzü, birlikte çocuk bahçesindeki oyunlarınızı, uyurken ki, saf ve tertemiz halini, öpmeye kıyamadığınızı, birlikte paylaştığınız sevinçleri, siz işten eve dönerken özlemle boynunuza atlayışını ve öpücüklere gömülmenizi, hastalandığında başucunda nasıl sabahladığınızı hatırlayın.

Ne emeklerle onu büyütüp 20 yaşına getirdiğinizi düşünün. Onu nasıl ölüme gönderebilirsiniz?

Bu savaşı durdurabiliriz. Tarihi olarak karşımıza çıkan bu fırsatı heba etmeyelim.

Yalanlar üzerine kurulu bir savaşın çocuklarımızın geleceğini karartmaması için, Türkiye'nin bütün ana ve babaları barış için birleşin... Söyleyecek sözü, haykıracak nefesi, yazacak kalemi, konuşacak dili olan herkes haykırmalı: BARIŞ HEMEN ŞİMDİ!

Eczacılar hem emekçiler hem de eczacılar için sağlıkta yıkım, ilaç tekelleri içinse daha fazla kar demek olan yıkım polikalarına karşı kepenk kapattı, Taksim'de binlerce eczacı yürüdü.