“Anadolu'da bir köy mezarlığına gömün beni.
Hasan beyin vurdurduğu
ırgat Osman yatsın bir yanımda
ve çavdarın dibinde toprağa çocuklayıp
kırkı çıkmadan ölen şehit Ayşe öbür yanımda.”

“Traktörlerle türküler geçsin altbaşından mezarlığın,
seher aydınlığında taze insan, yanık benzin kokusu,
tarlalar orta malı, kanallarda su,
ne kuraklık, ne candarma korkusu.”

“Ben otuz beş. Ben. değil on dört on beş. Ama. ben gidecek Moldova, söylemeyecek gitti Türkiye. Gittin Türkiye oldun kötü kadın. Ben değil kötü kadın. Ben var çalışmak. Para yapmak. İnanmayacağız benim anne. Benim abla. Onun için söyleyeceğiz başka yer. Bilmiyorum Romanya, bilmiyorum Moskova..”

“Bataklıklarda açan nilüfer çiçeklerini düşün, o kadar güzeldirler ki; oradan uzaklara gidince ne sivrisinekler ne pis kokular ne de her şeyi içine çeken balçıklar kalır aklında. Sadece ve sadece nilüferlerin ışıltısını anımsarsın. Sen de öyle yap. Hakkını helal et. Bizi iyi hatırla.”

Kızıldere

Böyle akışın nere

Bizde hal mı bıraktın

Sana can vere vere

Dere bizim deremiz

Suyu alın terimiz

Söyle nedendir dere

Vurulur gençlerimiz

Biri on altı yaşında, biri üç aylık iki çocuk kadın. Onları buluşturan nedir? İki çocuk kadın, iki Medine. Biri diri diri gömülür, diğeri dövülerek öldürülür; biri yabancılarla konuştuğu için, diğeri annesi hastanedeyken ağladığı için.

Hele de 'demokrat' geçinen erkekler, öyle sayfalarca kadın üzerine yazmakla, kürsülerinde bunu dillendirmekle, yabancı kadınlara kibar yaklaşmakla erkek egemen zihniyet aşılmaz. Sorunu sadece kadın sayfasına dokunmamakla da ele alamayız. Mühim olan kadın bedenine, zihniyetine, rengine ve sistemine dokunmaktan, dokundurmaktan, hor görmekten vazgeçmek.

İslam’ın doğduğu yıllarda temel üretim aracı topraktı. Kur’an’a baktığımızda yerlerin ve göklerin mülkiyetinin Allah’a ait olduğunu söyler. Peygamberimiz toprak sahibi olunmasına izin vermez. Hz. Ömer izin vermez. Fetih sonucu ele geçen toprakları fey’ adı altında (ki bu Osmanlı döneminde mirî arazi şekline dönüşmüştür) ümmetin malı, kamu malı olarak tahsis eder.

Şimdi buradan ne çıkıyor? Üretim araçları tek bir kişinin elinde olamaz. Üretim araçları üzerine bütün toplumun hakkı vardır. Üretim araçlarından, başta o üretim aracını çalıştıranlar olmak üzere, bütün toplum payını ve hakkını almalıdır. Toprak gibi, su gibi, madenler gibi üretim araçları şahısların olamayacağı gibi, aslında devletin de olamaz. Devlet de bu üretim aracına katılma oranında payını alır. Yani “Mülk Allah’ındır” sözü, devlet de dâhil hiç kimsenin değildir, demektir.

Eğer sol yaşamak istiyorsa bunun içinde yer alacak, burada bir damar bulacak, İslam’la barışacak. Din’i burjuvazinin anladığı gibi anlamayacak. Sen hem modern bujuvaziyi eleştiriyorsun, sonra da dini modern bujuvazinin düşündüğü gibi düşünüyorsun. Din bir inanç meselesidir, diyorsun. Hayır. Din bir inanç meselesi değildir. Bu çok yanlış bir tespit. Bu aydınlanmanın din tanımı. Burjuvazinin Hıristiyanlığa biçtiği rol bu. Kişisel bir inanç meselesi. Modern kapitalizm öncesi çağlarda din bir üstyapı kurumu değil, bütünüyle üstyapıdır. Her şey kendini burada ifade eder.

Nüshu 'kadın dili' ve 'kadın yazısı' anlamına geliyor. Nüshu karakterleri uzun diktörtgen şeklinde, hatları ince, sanki sivrisinek veya karınca gibi... Bu nedenle yerel halk arasında Nüshu'ya 'uzun bacaklı sivrisinek karakterler' veya 'karınca karakterler' deniyordu. Nüshu eski bir dil olarak kabul ediliyor, fakat onunla yazılmış eski yapıtlar veya onunla ilgili tarihi kayıtlar yok. Buna rağmen Nüshu'nun en az bin yıllık bir geçmişinin olduğu sanılıyor.