Eski şikecileri naparlar şikerim?

Yorumcu yaparlar, gazeteci yaparlar, federasyona yönetici yaparlar, teknik direktör yaparlar, hakem hocası yaparlar, işadamı yaparlar, vekil yaparlar, bakarsınız bakan bile yaparlar.

Belki daha büyük adam bile olur. Belli mi olur.

Behçet'in annesinin de diğer anneler gibi 12 Eylül her gün ağzından burnundan döküldü, köpürdü, yapılan yemeklere, yıkanan bulaşıklara, silkelenen kilimlere karıştı, sayıklamaya dönüştü, bunamaya yoruldu, yarım ya da anlamsız kelimelere sığışıp, oraya buraya savruldu.

12 Eylül biraz da budur:

Tiskencedir, ne kadar oyak o kadar dayaktır!

Netekim…

Peşin darbeyi görüp keyiflenince, boşuna dememişti patronlar:

Bugüne kadar işçiler konuştu, artık sıra bizde, diye.

1996 yılındaki ölüm orucunun üzerinden 15 yıl geçti. 12 politik tutuklunun yaşamını yitirdiği eylem, tutukluların taleplerini Adalet Bakanlığı’na kabul ettirmesiyle sonuçlandı.

Yurtseverlerimiz aynı zindanlarda işkence görmedi mi? Yaşımız büyütülüp on yedisinde asılmadık mı? Özgürlük, emek, sol ve daha bir yığın kavram sakıncalı diye belletilmedi mi bize? Korkudan kitaplarımızı yakmadık mı? Şairlerimiz, yazarlarımız, sanatçılarımız cezaevlerinde, sürgünlerde ölmedi mi? Dostlarımıza düşman, düşmanlarımıza dost edilmedik mi? Köylüyü cahil, dindarı yobaz, Kürt’ü hain, Ermeni’yi piç, Yunan’ı kahpe, Alman’ı orospu, Musevi’yi tefeci diye öğretmediler mi?

Hepimiz soralım birbirimize,

Ya biz ne yapıyoruz,

Ya biz ne yapıyoruz,

Ya biz ne yapıyoruz,

Ya biz ne yapıyoruz böyle,

Ya biz ne yapıyoruz böyle?

    “Bulutsuzluk Özlemi / Gülsüm”