Çarşı grubunun şike operasyonu üstüne yayımlamış olduğu metin, gerçekten de her yerinden kutuplara parçalanmış dünyamıza bir çözüm yolu gösteriyor.
Taraf olmanın, “Meclis tıkır tıkır yürüyor valla” manşeti atarak güçlü olana yamanma çabası olmadığını, ortak sorunlarımızı çözerken nasıl bir ahlaka çalışmamız gerektiğini açıkça dile getiriyor bu mükemmel metin. Gencecik delikanlıları piyon olarak kullanıp, onların hayatını pek hassas bir kutsala armağan ederek; düşmanın burnunu sürtme çabasını sürdürerek sağlanmaz barış.

Bu savaş İlker Başbuğ’u, Yaşar Büyükanıt’ı, Işıl Koşaner’i, Tayyip Erdoğan’ı, Sabancı’yı vuracak mı?

Bu savaş ülkenin göğüsüne oturmuş Nazım’ın deyişiyle “Teksaslı Çavuş”ları yıkacak mı?

Hayır, yıkmayacak.

Bu savaş 20 ölümü rutinleştirecek.

“Kalbim!

bu acıya dayan

varsın işkenceler dağlasın seni

duru bir gök için vahşete katlananlar

acıyı bir silah gibi göğsünde saklamalı.”[2]

Yatılı okul modeline temel olan manastır modelinin bütün karanlık yanları vardır. Okula dair anlatımlarda disiplin altına alınarak baskı ile yetiştirme belirgindir. Bütün ihtiyaçları kamu kaynakları tarafından karşılanan öğrencilere eğitimciler türlü hakaretlerde bulunur. Genel olarak orta halli ve dar gelirli ailelerden gelen öğrencilere “anne babasının doyuramadıkları” “tok evin aç kedileri” “sevimsizler”, “görgüsüzler” “iki ayaklı hayvanlar” “koyun gibi kokuyorsunuz” “mayasızlar”, “Sulukuleliler” gibi sistematik küçültücücü hakaretler bunlardan bazılarıdır.

Yazması zor, okuması zor, düşünmesi zor bir olay, herkesin başına gelecek bişey değil, o yüzden okuyanların beni anlaması benim de Sıvas Madımak Oteli’nde öldürülen Nesimi Çimen oğlu arkadaşım Mazlum’u yada Metin Altıok’un kızı sevgili Zeynep’i anlamam zor. Benim için babamı öldürmeye çalışan, onlar için babalarını öldüren birisi öldü, yargılanmadan, arayıp sorulmadan, kurtarılarak yaşayan ve yıllardır yazdığım gibi, sivil darbenin ve yeni derin devlet yapısının kurtarıcılığında öldü.