KESK, DİSK ve TTB siyasi partiler ve Kadın ve Aileden Sorumlu Devlet Bakanı Selma Aliye Kavaf ile görüşerek 8 Mart Dünya Kadınlar Günü'nün resmi tatil olmasını isteyecek. KESK, 8 Mart kutlamalarının hazırlıklarını da başlattı.

O gün, hayatı durdurmanın provasını yaparken sendikalar, bir hayat durdu. Ölüyoruz derken işçiler… Onlardan biri göçüp gitti sessiz sedasız… Bir kadın öldü, bir işçi… Yazdı bir Trabzon gazetesi… “Bahçecik Mahallesi Belde Camii'nde ikindi namazına müteakip toprağa verilecek.” Funda Kartal’ı toprağa, umutlarını yele verdiler. Yaşamları pahasına Ankara’da direnen işçilerden biriydi o…

Sevgilim, ölürsem eğer sakın ölme sen / bir de bizim acımız olmasın bu ülkede: /Sevgilim, ölürsen eğer ben ölmeden, / paha biçilmesin ömrümüze.../Başakta toz, kumsallarda kum, / zaman, başıboş su, göçebe rüzgâr / taşıdı bizi tohum yüklü gemiler gibi/Zaman karşılaştırmazdı belki de bizi/Buluştuğumuz bu çayır çimen, / ah, bu küçük sonsuzluk! dönüp durduğumuz/Fakat bu aşk, bu sevda, ermedi sona, / ve hiç doğmamış sanki / ölümden habersiz, uzun bir ırmak gibi…

Yürüyoruz yürüyoruz, yan yana, güzel günler adına/Kadınız, insanız, insanlığı ayağa kaldırıyoruz/Paydos bundan böyle köleliğe, aylaklığa/Herkes çalışsın, bölüşülsün kardeşçe, yaşamın sundukları/İşte bunun için yükseliyor yüreklerimizden/Bu ekmek ve gül türküleri

Ve yineliyoruz hep bir ağızdan/"Ekmek ve gül! Ekmek ve gül!"

Kendi adıma, bir eş, bir anne, baba gözyaşına mahkûm edilmişse, yanarım; size de öyle. Lakin, eşi, anası, evladı gözyaşına mahkûm olmuş biri; başka eşlerin, anaların, evlatların gözyaşına tükürebiliyorsa kolayca... Yuh olsun ona!
Onlar da yaşadıklarını hep bir ağızdan anlatsa, ülke asıl bunları kaldıramaz!

Onca merhametinize, onca demokratlığınıza, hatta onca gözyaşınıza rağmen; despot sözde cumhuriyetçiler gibi, dayanamadığınız bu değil mi zaten:

Adam: Adın ne?
Káğıt işçisi: Deniz
Adam: Senin adına saygı duyuyorum. Defol git, adına layık ol.
Káğıt işçisi: Daha çok insan adına layık olmadan ölecek bu ülkede.
Adam: Ne demek istiyorsun?
Káğıt işçisi: Adım Deniz Gezmiş’ten geldiği için mi dövmedin beni? Başka bir atık káğıt işçisi olsa adı Deniz olmasa dövecek miydin? Önce sen adına layık ol.
Adam: Haklısın Deniz, hadi rastgele.’

"Yatıyorum kan içinde. Kendi kanımın içinde yatıyorum. Tenimden ayrıldıkça kan ve yine tenimin etrafında göletlendikçe, sıtma bastırıyor gibi oluyor vücudumu. Şaşılacak şey; kana dayanamam ben, içi açılmış bir yaraya...
Yatıyorum kan içinde. Kendi kanımın içinde yatıyorum. Tenimden ayrıldıkça kan ve yine tenimin etrafında göletlendikçe, sıtma bastırıyor gibi oluyor vücudumu. Şaşılacak şey; kana dayanamam ben, içi açılmış bir yaraya. Ama şimdi baştanbaşa bir yarayım ben. Ve az önce kendi ellerimle, kendi çocuğumu öldürdüm...

Bir tutsağım ben. Tek suçum onurumsa, suçtur tutsaklık. Kan koklamak isteyenlere, kanlı petrol isteyenlere, vatan sevgisine namlu çevirenlere, Yalancılara, katillere, ırz düşmanlarına direnmek suçsa, suçtur tutsaklık

"Tarih ve arşiv unutmaz" diyor ve Nazlı Ilıcak'ın 12 Eylül darbesine ateşli destekler verdiği o satırları bugünün naylon demokratlarına bir kez daha hatırlatıyoruz...

 satırlar, Sabah gazetesi yazarı Nazlı Ilıcak'a ait. 1942 doğumlu olan Ilıcak, 30 yıl önce, yani tam 38 yaşındayken askeri darbeler hakkında böyle düşünüyordu...

Kadın Yazarlar Derneği, "Kadınların Gözünden Tanıklıklarla 12 Eylül" projesi kapsamında, 12 Eylül'de yaşadıklarını yazan kadınlarla İzmirli kadınları buluşturdu.

Bilgi sahibi olmadığı anlaşılan bir konuda böylesine cüretkâr olabilen Aksoy'un iki yüzlülüğü de var bu sözlerde. “Evet, Ağca iyi reyting getirir, bize de iyi para kazandırır, onun için yarışmacı olmasını düşündük” gibi bir açık sözlülüğe cesaret edemeyen... “Dans eden Ağca” hayalinin ağzından akıttığı suyu, “Hapisten çıkanları topluma kazandırmak gerekmez mi” sözleriyle rasyonalize etme kurnazlığından medet uman bir iki yüzlülük.