Baydar ve Ulagay’ın Can Yayınları’ndan çıkan kitaplarının nüfus cüzdanı aslında şu ifade ile çerçeveleniyor: “Tarihi sadece erkekler yazmamalı; tarih, erkeklerin insandan çok siyasete odaklı tarihi olmamalı.”

Kolay değildir Alzheimer hastasının kişisel bakım hizmetlerinin yerine getirilmesi.  Banyo-tuvalet ihtiyacının giderilmesi, burun-kulak-diş/protez-el-yüz-ayak temizliğinin yapılması, tırnaklarının kesilmesi, saçının taranması, sakal tıraşının yapılması, istenmeyen tüylerinin temizlenmesi,  giysilerinin değiştirilmesi, yatağının ve odasının temizlik-düzeninin sağlanması.

Alzheimer hastasına hizmet verecek tam zamanlı en az bir kişi lazım. Kolay değildir onu sürekli izleyip desteklemek, zamanını yönetmek, gereksinimlerini ve güvenliğini sağlamak çünkü. Bakan kişi bir de hastanın yanı sıra tüm evin ve ailenin sorumluluğunu taşıyorsa ezilir o yükün altında bir süre sonra.

Behiye Aksoy'un yaşadığı ülkede yakını Alzheimer hastası olanlar, Alzheimer hastasına bakım verenler ve konuya ilişkin profesyoneller dışındaki insanlar bilmez;   giderek küçülen bir bebeğe dönüşen o insanla yıllarca birlikte olmanın insanı nasıl tükettiğini.

Gerçekten içimi acıttı tıpkı Defne Joy Foster'ın ölümüne ilişkin söylenenler ve yazılanlar gibi, Behiye Aksoy ve oğlu için yazılanlar...

Oralara kimler gelir? Kimler geçer? Fuhuşu, fahişeliği meşrulaştıran, kendilerini kapalı perdeli  birkaç eve tıkıp, başına da devlet görevlisi dikilmeyen yerlerdir oraları... Devlet görevlisi onlardan "yaşı küçük mü?" diye kimlik istemez. Kapılarında  da, iktidarından şüphe duyanlara kuvvet macuncuları satılmaz.

 İsyanın Mısır'da ortaya çıkan kaos olarak değerlendirilmesi, açıkçası, tarihe karşı en büyük ahlaksızlıklardan birisidir. Bunu böyle yorumlamak, kapitalizmin anarşik yapısı ve dışlayıcılığı içerisinde, mutlak totalitarizminin getirdiği yabancılaşma ve parçalanma içerisinde anarşik olan ve bir kaosu sürekli hale getiren kapitalizmdir. Kapitalizmin bu kaosu, insanı koparılmışlığa (yabancılaşmaya) dönüştürmesiyle belirsizliğe sürüklemiştir. İsyan düzenliliktir.

Mağrip’de Anti – Emperyalist Damar

Devamı: http://www.suvaridergi.org/content/view/1684/1/

İtalya, Roma İmparatorluğu’na özlem duyar, Almanlar eski Germen kimliğini ön plana çıkartır.

 Cumhuriyet Türkiye’sine baktığınız vakit hemen hemen her alanda geçmişi unutmayı tercih etmiş, ileri doğru bakmıştır. Türkiye’deki bu otoriter yapının farklı bir boyutu, farklı biraçılımı olduğunu kabul etmek gerek.

Bu nedenle de birçok siyaset bilimci, siyaset sosyoloğutek parti rejimlerini değerlendirirken Türkiye’yi diğer ülkelerden ayırır.

Biz eğitim programlarımızda toz pembe bir cumhuriyet imajı çiziyoruz. Terakkiperver’den söz ederken “Gericiydi” diyor, örneğin Nutuk’u bir şekilde kutsallaştırıyor, orada her söylenenin doğru olduğunu varsayıyoruz. Nutuk her şeyden önce bir savunma metnidir, daha doğrusu savunmave yargılama metnidir; bunları rahatça tartışamıyoruz.

Eğitim programlarımızda hâlâ dünün kalıplarını yaşıyoruz. Zaman içerisinde bir tepki de oluşuyor; bu kez olayı siyah-beyaz haline getiriyor, diğer uca doğru savruluyoruz.

 Cumhuriyet’i yargılarken çok haşin bir yargı sürecine giriyoruz ve bazı konularda haksızlık ediyoruz. Zaman içerisinde birtakım dengelere,geçmişimizi daha dengeli bir şekilde değerlendirmeye ihtiyacımız var.

Her bela kanıksanır zamanla.
Üç şey hariç ki türkülere konu olmuştur: Bir ayrılık, bir yoksulluk, bir ölüm.
Bu üç belayı kanıksatacak bir şey henüz icat olunmamıştır.
Yoksulluğun da kendi içinde bir silsilesi vardır. Önü zulmet, sonu zulmettir ama varlıktan yokluğa düşmek, işte o en büyük zillettir.
Siz hiç varlıktan yokluğa düşmediyseniz “Buna da şükür” ya da “Allah bugünümüzü aratmasın” dileklerine, “halkın ahmakça tevekkülü” deyip geçebilirsiniz.
Burada kastedilen ‘varlık hali’ni ille de dert üstü, murat üstü bir zenginlik saymayın.
Evine günde iki ekmek yerine, artık yarım ekmek giren her hanenin, bir önceki hali varlık halidir

"Tanrım"  dedi  "Bu ne zor bilmece :

Öldürdükçe çoğalıyor adamlar

Ben tükenmekteyim öldürdükçe..."

Teğmen Ömer Yazgan, Mehmet Kambur, Ramazan Yukarıgöz, Erdoğan Yazgan.

Anadolu topraklarında başlayan ve 1970’lerin sonunda buluşan yaşam çizgileri, 28/29 Ocak 1983 gecesi İzmit Cezaevi’nin avlusunda kurulan darağacında düğümlenerek sonsuzluğa uzandı.

Bütün devrimciler gibi yiğitçe çıktılar darağacına, cellâda iş bırakmayıp kendileri tekmelediler sandalyeyi.

Anadolu topraklarında başlayıp buluşan yaşam çizgileri, darağacında düğümlenerek sonsuzluğa uzandı.

Son kez nefes alıp verdikleri mektupları ise 25 yıl sonra ailelerine verildi.

         Böylece zavallı Suphi "Ayasofya'nın kubbesinde uluslararası sosyalist iktidarın al bayrağını dalgalanır" göremeden saflığına, temizliğine ve mertliğine kurban gitti.