Her gün  Kutsal Kurtuluş Savaşımızdan şu kadarı kaldı, bu kadarı kaldı diye okuduğumuz  her bir memleketten olan gazilerimiz çoktan  tükenip gitmişler yerlerini onların istiklal madalyalarını övünçle taşıyan evlatları, torunları almıştır. Başlarında siyah kalpakları, nefti yeşil soluk giysisi,  beli kalın kemerli, matarası bir yanda palaskası diğer yanda kilot pantalonlu illaki körüklü yeni boyadan çıkmış çizmeleriyle marş eşliğinde uygun adım yürürler. Çocuklara onların bu vatan için neler yaptıklarını anlatmak da övünç kaynağıdır.

Şimdi bize düşen, ırzına geçilmemiş  içler acısı yurdumuzda alı teri, emeğimizde gözü olanlara karşı bizlere en güzel günleri, savaşsız sömürüsüz, insan onuruna yakışır bir yaşamı bizlere aktarmak yaşatmak için karda kıyamette göğüslerini, emperyalstlerin düşman süngüsüne, top mermisine nasıl siper ettiklerini, açlıkla, hastalıkla yanarak donarak, bitlenerek yeri geldiğinde parçalanmış el ve ayaklarıyla oyulmuş gözleriyle nasıl savaştıklarını içimizde kaynayan yara gibi aktarmaktır. 

Ulucanlar "utanç müzesi"ne ilişkin izlediğim haber aklıma getirdi; bahçesinde gördüğüm iki çocuklu eski mahkûmu ve Tuncay (Çelen) hediye ettiğinde, göz gezdirip kitaplığıma kaldırdığım "Tanıkların Ulucanlar'ı: Sözlü Tarih" kitabını.

* * * * *

Kitabı bulup oturdum koltuğuma; elimde kalem, önümde defter.

12 Eylül askeri darbesinden önce tutuklanıp Davutpaşa cezaevine konduğunda çok şeyden sorumlu bir sanık olmayı hak etmişti düşman gözünde. Gözünü budaktan esirgemedi hiç, düşmanın düşmanlığından da çekinmedi. Kendisini ağır bedellerin beklediğini biliyordu, hazırdı ve o bedel 12 Eylül’den 14 Eylül sabahına kadar işkence olarak sürdü ve yaşamını, bütün sevdiklerini yok sayarak aldı gitti. Davaya adanmış ömrü zaten başka türlü bitemezdi.

Şimdi onun yaşamını sonlandıran işkencecilerin mirasçıları, miras yedi hovardalığına soyunup devrimcilere işkencehane olmuş o mekanda ud-keman dinleyecek, Osmanlı saltanatına övgüler yağdıran nutuklar atacaklar.

Yaşananların ağırlığından mıdır, sene de bir türlü kapanmak bilmez. Hesaplar tutturulamaz, raporlarınsa sonu gelmez. Ofisler, daireler  geceler. Yıla damgasını vuran olaylar, yılın eni iyi oyuncusu, …, sporcusu,…, iş adamı …, sitesi, .., dizisi, …., haberleri  arasında, ansızın üç yaprağa, güne düşmüş takvime ilişir gözleriniz. Son üç gün. Ardından bir şeyin  gelmeyeceği 31.12’nin yalnızlığına,  bir bilinmeze yol almanın durgunluğu çöker.

Sevgili Noel Baba,

Adını, çocuklara oyuncak dağıttığını öğrendiğimde ilkokula yeni başlamıştım. Anneme sordum: “Ne zaman gelir”, “istesem bana da kitap falan getirir mi” diye. Başından savdı. “Yılbaşında kar yağarsa gelir, fakat o bize uğramaz. Hristiyan çocukların evlerine bırakır hediyeleri” dedi.

Anneme telefonda söylüyorum. Bir düş gördüm; ölümü, bitmez tükenmez yolları, başeğmez bir kadın sanatçıyı, bir can arkadaşı düşünüyorum. Ölümüyle birlikte yüreğime daha da yerleşip yaşayan, beni hiç yalnız bırakmayan bir arkadaşı...
"Açık bir meydandayım. Bir köşesine küçük bir sahne kurulmuş. Sahnede biri elinde bir keman, acıklı bir öykü anlatıp çalıyor. Kemanın sesi hafif ve derinden geliyor. Ne müziğin, ne de anlatılan öykünün inceliğini, dramını anlıyor kalabalık. İnsanlar kendi aralarında kıpır kıpır, hareketli... Kalabalığın içinde bir kız çocuğu, eski uygarlıklardan bir şiir gibi ince, duyarlı bir kız, müziği dinliyor ve müzikle anlatılan öyküyü tümüyle yaşıyor. Kalabalık ne müziğin, ne de kız çocuğunun farkında. Kız çocuğu acılar içinde kıvranıyor. Keman sesi kesiliyor. Aynı anda bütün olayı birlikte yaşayan kız da sessizce, kimse farkına varmadan orada ölüyor."

*

Çok sarsıldım. Günlerce sürdü içimde acısı.
Acılardan söz ederiz çoğu zaman, bizi kasıp kavuran acılardan. Ama başkaları da o anda aynı acıları çekiyor, ölüyor olabilir burnumuzun dibinde. Kim farkına varabilir, kendi dışında da insanların acı çekebileceğinin. Kim farkına varabilir, serin bir iç avluda kızıl bir gülün ağladığının.