KENTİN SESİ -VAN Yazıları

Bu dağ Mengene dağıdır 
Tanyeri atanda Van'da 
Bu dağ Nemrut yavrusudur 
Tanyeri atanda Nemruda karsı 
Bir yanın çığ tutar, Kafkas ufkudur 
Bir yanın seccade Acem mülküdür 
Doruklarda buzulların salkımı 
Firari güvercinler su başlarında 
Ve karaca sürüsü, 
Keklik takımı... 

Böyle başlar Ahmet Arif’in 33 kurşun şiiri. Bir yanı Acem mülkü diğer yanı Kafkas ufku olan sırtını Van’a dayamış sınır bölgesinde katledilenlerin ağıtıdır anlatılan. 

Sivas…
Cumhuriyetin ve milli mücadelenin başlangıç kenti, yalnızlaştırılan, yalnız bırakılan kent, 1993 yazının Temmuz’u…
…Yangın bir müddet sonra otele sıçradı. Saatler geçiyordu ve yangın ilerliyor, kalabalığın öfkesi dinmiyordu. Bu arada tüm Dünya Sivas’ta olanları televizyonlar aracılığı ile naklen seyrediyordu. Yapılacak hiçbir şey yoktu, güvenlik saatler geçmiş olmasına karşın gerekli müdahaleyi yapamıyordu..
Siz hiç ateşte yanan gül gördünüz mü?.. Ya da bir tek gül yaprağı… Yanarken kadife teninden bir damla gözyaşı düşürür ateşe…

Ateşe düşen güle ağladım. Ateşe düşen kuşlara, çocuklara , şairlere , gencecik kızlara , yazanlara , okuyanlara , ateşin içinde semah dönenlere…
…

CANIMIZIN YANDIĞI GÜN…
2 TEMMUZ SİVAS….

“Çok seviyorum düşüncelere dalmayı ve de Einstein gibi düşünerek kendimden geçmeyi…

“İnsanın bol olduğu yerde akla kıtlık çekilmezmiş dediler inandım.

“Seni yazıyorum bembeyaz ak güvercinin kanadına ve sevgimi gönderiyorum onunla sana..
“Ah bir çoğalsa sevgiler… Çoğalsa da üstümüzdeki o kısır bulutlar, içimizdeki yalanlar, katılıklar, kinler, öfkeler, bencillikler sıyrılıp gitse… Ne olur o zaman?.. Yeni bir sevgi güneşi doğar dağların doruklarında… Gökyüzü nar çiçeğine döner, yeryüzü papatya yapraklarına.”

Koca Haydar Sivas’ın Yıldız Dağları eteğindeki Banaz Köyünde yaşamış. O dönemde her baskıya başkaldıran, her derde derman bulan, fakire, fukaraya, düşküne yol gösteren bir zatmış. Bu davranışları onu toplumda ulu bir kişi haline getirmiş. Bu ulu kişiye her yerden, her yöreden gelip danışanlar, ondan öğüt alanların haddi hesabı yokmuş. Günün birinde Pir’in müridi olan ve Banaz Köyünde kalan Hızır, Pir Sultan’ın karşısına geçer: “İzin ver Pirim. İzin ver de varayım İstanbul’a. Büyük adam olup bir makama geçeyim.”
Pir Sultan Hızır’ın isteğine gönülsüz evet demiş.

“Hızır ben izin veririm. Sana da dua derim büyük adam olman için. Ama sen ilerde büyük adam olur Sivas’a döner beni asarsın.”

“Haşa Pirim! Haşa Pirim! Tövbe tövbe” der Hızır. İzin almıştır. Yola koyulur, varır İstanbul’a ilerler. Makam olur, Sivas’a vali olarak atanır. Dönemin şartları halk açısından çok kötüdür. Bozkırdaki köylü halk ağır vergilerle inim inim inletilirken, bir avuç keyfine düşkün yönetici köylülerin sırtından har vurup harman savurmaktadır. Bu durum insanları Osmanlı’nın yöneticilerinden uzaklaştırmış, İran’da kurulan Şah İsmail’in devletine yanaştırmıştır. Pir Sultan da bu ortamda yapılan bu yanlışlıklara, baskılara, haksızlıklara başkaldıran önder kişidir.

KESK'li tutuklu kadın sendikacılar örgütlerine ve onları yanlız bırakmayan tüm dostlarına bir mektup gönderdiler.

KESK'li tutuklu kadınların mektubu:

 ZINDANLARDA YİĞİT OLMAK

Devrimci olmak yürek ister beceri ister en başta gönül verdiği davasına ve halkına adanmışlık ister, Öyle ustaca yürüyorsunki yolunda imrenmemek elde değil. Sevgili sarp abi sakın tel örgülerin içinden bizi merak etme biz (allaha) çok şükür çocuklar gibi şeniz çocuklar gibi şakrağiz.

O kadar çocuğuz ki küsmeyi bile ustaca beceriyoruz ama barışmayı hiç beceremiyoruz. Türkiyenin sol tarihine bakıyoruzda bizler geçmiştede bayağı bir küslük yaşıyormuşuz darılmalar oluyormuş ama, barışmalarda oluyormuş o dönemlerde. Denizler idam sehpasına giderken Mahirler yoldaşlarını kurtarmak için kanlarının  son damlasına kadar savaşmıştı.İbo dağlardan inip arkadaşlarının hesabını kendi elleriyle sormamışmıydı.6 filo defol sloganı tek bir ağizdan atılmadımı, maraşta, çorumda, sivasta, hep birlikte ağitlar yakılmadımı.

1977 Mayısında günleri bugünlere, kendiyle barışık solcular getirmedimi. Aslında o kadar uzaklarda gitmeye gerek yok en büyük tarih ve örnek sen değilmisin karşımızda.Mesleğini elliyle itmiş dava yoldaşların büyük medya kuruluşlarında müdür yada müdürçük olmuşken sen davan için sürgünlerde yıllarca kalmadınmı.Vatana döndüğünde suskun kalmayan dilin yine bu halk için zılgıt çekmedimi.

Belki mektup yazmayı bilmiyor olabiliriz ama, bize devrettiğin onurlu SHP bayrağini gövdemizde taşımayı çok iyi biliriz.Bölük pörçük yazdığımız bu mektubun sonuna geldik. İstanbul il gençliği olarak seni saygı ve sevgiyle selamlıyoruz büyük usta...

27 Haziran 1964 Cuma,

Saat 03.30,

Ankara Merkez Cezaevi’nin avlusu,

Karanlık gecenin sinsi sessizliğini, kendinden emin ve korkusuz bir ses böldü;  

“Ölüme seve seve gidiyorum. Hiçbir şeyden korkmuyorum ancak sizin adaletinize de inanmıyorum. Siz, aldığı emirleri uygulayan insanlarsınız. Ben sapına kadar ihtilalci olduğum için benden korkanların verdiği emirlere uyarak bu karar çıkartıldı. İşte sizin adaletiniz budur. Hayıflanmıyorum, korkmuyorum ama sizin gibi uşakların adaletsizliğini haykırıyorum.” (*)

Dokunamadım belki hiç sana,

Tutamadım uzun parmaklarını

Ve tutunamadım istesem de yüreğinin parmaklığına.

Saçlarının ve gözlerinin karası,

Ve bunlara rağmen dimdik duran yüreğinin akı,

Ki şahlanan o yürekti asıl,

Atın gölgesinde kalsa da…

Atladı maniyi dimdik vücuduyla,

Gözleri uzaklarda…

Yere indi diye rahat bir nefes alanlar

Yanılmıştı aslında;

O, kanadıyla doğanlardandı,

“Ölüm” adlı maniyi kolaylıkla aştı

Ve en derin maviye işte o zaman kucak açtı!!!

GÜLCE ÖZCAN, 24/NİSAN/2005

“Ah yandım ben allahım/ buna can dayanmaz/ al onu getir geri/ bir daha vermeyelim/ yarınlar yok gibi/güneş hiç doğmayacak/o gitti ah gitti/ bir daha hiç dönmeyecek”