Cumhuriyet sürecimiz boyunca hep aynı sahneler,vurdulu kırdılı sahneler.Oyuncuları değişse de hep aynı film seyrediyoruz.

Toplumunun taleplerine kulak tıkayarak insanlarını olmayacak akıllara sürükleyerek kaos ve karmaşa zihniyetinden nemalanma siyasetinin ülkemize kaybettirdiklerinin dersleri hiç alınmamaktadır.

Bakın,ihanet derecesinde algılanan ve bugün kabul gören Kürt gerçeğinin önceden kabullenilmemesinin faturası apaçık ortada değilmidir ?

İster Pakistan köylerinden birinde olsun, isterse bir Afrika kabilesi ya da Newyork, Santiago, Berlin’de, ya da memleketimin herhangi bir köşeciğinde yaşıyan her insanın, insan onuruna yakışan biçimde hayatını sürdürebilmesini istiyor ve bunun için çalışıyorsan merhaba sana.

Kimbilir, belki bir gün aynı meydanda buluşuruz.

Onurlu insanların yürüdüğü bütün caddeler zorunlu olarak o meydana çıkıyor.

Madde 1- Bütün insanlar özgür, onur ve haklar bakımından eşit doğarlar. Akıl ve vicdana sahiptirler, birbirlerine karşı kardeşlik anlayışıyla davranmalıdırlar.

Madde 2- Herkes, ırk, renk, cinsiyet, dil, din, siyasal veya başka bir görüş, ulusal veya sosyal köken, mülkiyet, doğuş veya herhangi başka bir ayrım gözetmeksizin bu Bildirge ile ilan olunan bütün haklardan ve bütün özgürlüklerden yararlanabilir. Ayrıca, ister bağımsız olsun, ister vesayet altında veya özerk olmayan ya da başka bir egemenlik kısıtlamasına bağlı ülke yurttaşı olsun, bir kimse hakkında, uyruğunda bulunduğu devlet veya ülkenin siyasal, hukuksal veya uluslararası statüsü bakımından hiçbir ayrım gözetilmeyecektir.

Madde 3 -Yaşamak, özgürlük ve kişi güvenliği herkesin hakkıdır.

Madde 4- Hiç kimse kölelik veya kulluk altında bulundurulamaz, kölelik ve köle ticareti her türlü biçimde yasaktır.

Madde 5- Hiç kimseye işkence yapılamaz, zalimce, insanlık dışı veya onur kırıcı davranışlarda bulunulamaz ve ceza verilemez.

Madde 6- Herkesin, her nerede olursa olsun, hukuksal kişiliğinin tanınması hakkı vardır.

Geleceğimizde açlıkla baş edebilmek için böceklere saldıracakmışız. Eh, kaderde yazıyorsa ne demeli. Eczenelerde karıncayağı satılıyordu. Sonra birden kaldırıldı. Karaborsası kurulmuştur belki. Şimdi de sineğin kuyruk yağı için uğraşılıyordur. Hani iç pilav yapmak için. Kimbilir hikmetinden sual edilmeyi akıl erdiremediğimiz daha neler var.

        *                                             *                                        *

Gençler sivrisinek üreten durağan bataklığa dönmeli.  Yeter ki;  "bir lokma bir hırka" diyen halk kahramanlarının adını kullanarak, "hep bana hep bana" diyenleri teşhir etmesinler. Egemenlerce rahat güdülebilsinler.

        *                                              *                                         *

Onlar börtü-böcükle beslenecekler, biber gazıyla gelişecekler ve sonunda iş ekmek özgürlük diye paçalarınızdan indirecekler.

        *                                                 *                                       *

    NE OLACAK BU GENÇLERİN HALİ ? TAMAM.

Ayrıca koskoca bir sendikanın kadın sekreterliğine mi düşmüştür erkeğin taciz etmediğini anlatmak?

Üstelik, "İddia soruşturulmuştur" deniliyor ama soruşturmayı yürüten KESK'in kurulları değil. Bu örgütün bir disiplin kurulu var. Tüzüğünde de açıkça 'kadının beyanının esas alınacağı' yazılmakta.

Hukuk hiçe sayılıyor, bu madde yok kabul ediliyor, KESK'in içinde yer alan gruplardan biri, tacizle suçlanan kişinin kendinden olması anlayışıyla altı kişilik bir "soruşturma kurulu" oluşturup mağdur kadınla görüşüyor.

Hani kadının beyanının esaslığı? Bu yapılan, mağdurla görüşüp tacizi ispatlamasını beklemektir.

Tüzük maddesi hiçe sayılmış, KESK kurulları yok sayılmıştır.

Kendisi hukuksuz davranan bir örgüt, kendisi adil olamayan, kendi tüzüğünü işletmeyen bir örgüt devletten hukuk, adalet ve yasal süreç nasıl bekleyebilir?

Bunlar, örgütleri "aile" gibi görmenin sonucudur aslında. "Baba (erk) her şeyi yapabilir, etrafa rezil olmadan kapatalım", anlayışı bu.

Toplumu bir  cemaati yönetircesine yönetenler;  neyi, kimi okuması, neyi dinlemesi, neyi beğenmesi, neyi yazması, nereden alışveriş etmesi, hangi diziyi, kanalı izlemesi gerektiği tebliğleriyle ayarlarıyla oynadıkları, cemaatin bir  parçası haline getirdikleri bireyin,  duygularına tenezzül  bile etmeyeceklerdir.
 
Zamanla cemaatin kılavuzluğundan, kendini dışlayarak her şeyi aralarında bölüşmelerinden, cemaatin efendilerini, efendiye yakınlarını  “Doğrusunu siz bilirsiniz efendim”lerle kutsamaktan usanan birey, ancak kendini yöneten egemen cemaati örnek alacak başka bir cemaatle varolacağına, erke ulaşacağına  inandığından, o başka cemaate omuz verecektir.
 
Ama hangi cemaati  seçerse seçsin hep başka bir şeyden vazgeçecek, neye bağlanırsa bağlansın diğerinden  uzaklaşacak, ne elde ederse etsin hep  bir şeyleri   kaybedecek birey,  kiminde ruhunu teslim eder cemaate, kiminde bedenini. Birilerini ilk kez  sahiplenir. İlk kez de birileri onu sahiplenir. Sıra da birileri  “bizdendir”,  diğerleri “onlardandır” vardır. Bizimkiler pürü aktır. Ama ya onlar,  öyle midir ?

            *                                   *                                  *

Mensubu cemaat önünde bireyin  diz çöküşü, bu ülkede, öyle bir hal almıştır ki tek bir olay;  “köpeğinin dişlerini fırçalattığı Mehmetçiği” emir eri kullanan  paşa eşi,  onlarca  söze, yazıya, araştırmaya, veriye, gerek bırakmadan bireyin nasıl diz çöktürüldüğünün resmidir.