Göze batmazken, göze batırılan ‘türban’la,  Dünya Ekonomik Formunun 2010 yılı cinsiyet eşitliği raporunda kadınların erkeklerle eşitliğinde 136 ülke arasında  126,   kadının istihdam içindeki payında 125.inci sırada yer alan ülkede;  önce kadınlar birbirine vurdurulacaktır.

Batılı değerlere değil yaşama toz kondurmayanlar, sizler de eyleme geçmemiş düşünce yüzünden insanların mahkum edilmesine, suçlanmasına karşısınızdır  değil mi? O zaman,  madem baskı  çok kötü bir şey,  onca yıl niye “Kürt değil Türksün. Alevinin ibadet yeri cem evi  değil camidir. Son kitap Kuran’dır. Hıristiyanlarda buna inanmalı…...”yla insanlara baskı yapıp, faşizminizi  bir tür faşizmle kapatıyordunuz.

Bence ilk dansa kalkmayıp, onlarca yasağa, ötekileştirmeye kim, nerede bu kadar hata yaptı da bunca sorun,  bu  insanlar  ortaya ‘çıktı’nın yanı sıra  “Kime göre çağdaşsınız”ı  da  bir zahmet  düşünseniz.
 
Hem nereden biliyorsunuz belki  türbanlı da, başı açıkta her  ikisi de  herkes gibiydi de,  herkes kendini herkesten farklı sandı. O yüzden de  kifayetsiz kaldı  tüm yazılar, yasaklar.

Ya coğrafyamız?! Coğrafyamızdaki ataerkil yapı?! O da, dünya ortalamasından vahim eğilimler içeriyor…
“Her Türk asker doğar”… “Biz erkek bir milletiz”… “Karı gibi gülme”… “Sana erkek sözü”… “Kodum mu oturturum”… “Türk’e Türk’ten başka dost yok”… “Erkeksen çık karşıma”… “Kızını dövmeyen, dizini döver”… “Kadının sırtından sopayı, karnından sıpayı eksik etmeyeceksin”… “Saçı uzun, aklı kısa”… “Kızı kendi hâline bırakırsan ya davulcuya varır, ya zurnacıya”… “Ananı avradını kızını kısrağını...”… “Ananın örekesi”...
Gündelik dilden, ajans haberlerinden ve halk deyimlerinden açığa çıkan bu psikopataloji toplum(umuz)un da aynasıdır bir bakıma...

Erkek vesayetini reddeden,

                   erkeksi yağmurlarda kendi şemsiyesiyle dolaşan kadınlara…

Bu toplumda kocasız ve yalnız yaşayan kadının başına neler gelebileceğini yazıya iliştirdiğimiz karikatürde çarpıcı bir şekilde anlatılmaktadır. Lütfen bu resme dikkatlice bakın. Kocasız ve erkek himayesi altında olmayan bir kadının tepesine üşüşen aynı tandanslı erkek tiplemeleri görüyorsunuz.

Peki, Türkiye'de feodal toplum artığı kişiliğe enjekte edilen solculuk nasıl tutacak?

Tutuyor mu ki? Okuması-yazması olmayan “kazma” kişilikler sadece toplumda mı sürüsüne bereket? Ne münasebet. Sol safları iyice bir inceleyin. Neler çıkar neler. İsterseniz gelin bu kişiliği bir de kadına dönük yüzü tarafından sorgulayalım.

Senin yüreğin,gönlün mutlu mu annem..sen emeğinin karşılığını alamazken,yarının yokken,çoook yıllardır yarınım ne olacak derken, göz göre göre insan canları bir kurşuna bağlıysa,sonra yargımız bile onları çocuktan sayıyorsa,yada bir çocuk yüksek adaletimizin verdiği bir kararla asılıyorsa..Gönlün çok mu çoşkulu bebek..

Yakışmaz annene iki yüzlü olmak..yapamam çocuklar açken,insanların yarını yokken,insanlar arkadan vurulup bir gazete parçasıyla örtülürken üstleri,yakışmaz cancan'ına göstermelik coşkular..Doğruyu söyle şimdi..gönlün, yüreğin çokmu coşkulu..Satılmadık bir namusumuz kalmışken..istersen şunu bir oku..ondan sonra, var gönlündeki coşkunun tadına..Emi annem..

Bunu, bize en iyi özetleyen kişi, Cumhuriyet'in ölümsüz kurucusudur.

Mustafa Kemal, Türkiye'yi yüzyıllardan beri iki büyük kahredici gücü, iki büyük lanetleme gücü ezdiğini haykırdığı gün, Türkiye Büyük Millet Meclisinin gönderesine ilk Cumhuriyet bayrağını çekmişti

Bu İki kahredici, lanetleme, baş belası güç neydi?

Mustafa Kemal'e göre birisi Emperyalizm, öteki Saltanat'tı.

“…haddini bilip “erkeğin verimli toprağı” olmayı kabullenen kadınlar melek, iyi ve kadınlık timsali olarak adlandırılıp yüceltilirken, kendilerine zorla dayatılan sınırları kıranlar da, dönemine göre, cadı, fahişe, feminist olarak damgalanıp aşağılanırlar. ”(Fatma gül Berktay:Kadın Olmak Yaşamak Yazmak. s,127)

Erkekler sürekli erkekliklerini ispatlama zorunda kalırlar. Bunu aksi durumunda horlanıp endişeye kapılırlar. Ağlamak, duygusal konuşmalar yapmak erkeğe yakıştırılmaz. Ağlayan bir erkek kadın gibi suçlanır. Çünkü ağlamak kadına özgüdür.

Bilindiği gibi çocuklara doğuştan itibaren genellikle onların cinsel organlarına bakılarak bir cinsiyet farklılığı bazı yollarla dayatılır. Daha bekken ayrımcılık başlar ve erkek bebeklere mavi, kahverengi, lacivert gibi ağırbaşlılığı,ciddiyeti temsil eden renkler giydirilir. Kız bebeklere ise sarı, pembe, kırmızı, mor gibi neşeyi,havailiği temsil eden renkler giydirilir. Çocuklar bu özellikleri ile büyütülürler