Başlık kopyadır. Eyüp Can'ın Radikal'deki ilk yazısını düşünüyorum okuduğumdan beri. Kendimce yorumlarda bulunuyorum. Eyüp Can, Radikal'in kimliğini açıklarken Yahudi sevgilisi ile Elif Şafak'la yaşadığı ilişkiden örnekler veriyor. Yazıda, yabancı memleket isimleri geçiyor. Gidemediğim için atlastan inceleyip hayallere daldığım ülkeler ve şehirler...

Yazıyı okuduktan sonra kıskanma duygumun ağırlığı ile uğraşıp durdum. Kıskanma duygumun kaynağı, taban ve tavana yapışmış iki farklı hayattı.  Rahmetli anam geldi aklıma. Hizmetçilikten yorgun argın geldiğinde pelte gibi kanepeye oturur ve yüzünü gökyüzüne çevirip Allah'la konuşurdu. Ayin gibi. "Bana eşeğin derisinden yapılma elbiseler giydirdin. Ahbınlardan (inek dışkısı) buydağ toplatıp ekmek yaptırdın. Şimdi de hizmetçilik yaptıttırıyorsun. Günahımı söyle..."

Haftalık dini sohbetlerinden çıkan 2 bayan modern kıyafetleriyle örtüşmeyecek şekilde koşuşturdular park ettikleri arabalarına doğru. Arabasına ulaşan tesettürlü(!) bayan derin bir soluk aldı, şalını çekiştirip kısa eteğini düzelttikten sonra:

—Umarım trafik yoğun değildir tatlım. Yekbir giyimin kış defilesini kaçırmaya dayanamam.

—Evet canım yha, İslami camianın ilk kez modernliğini ispat edip defileler düzenleyen; İslami kesimin Moda Devi. Son yıllarda böyle şeyler arttı da düzgün giyinmeye başladık, diyerek kahkaha attı.

Sohbetlerin yapıldığı villada çalışan başörtülü hizmetli, misafirlerin dağıttığı odayı toplayıp temizlerken dilinde –elhamdülillah- zikri vardı.

“Aşırı mal sevgisinden sakının! Çünkü sizden öncekiler aşırı mal sevgisi yüzünden helak oldular. Bu özellik onlara cimriliği emretti, cimrileştiler. Akrabalarıyla münasebeti kesmeyi emretti, kestiler. Zulm ve günahlara dalmayı emretti, daldılar.” ( Müslim, Ahmed b. Hanbel)

Zor olan sadece kadın olmak değil “işçi kadın” olmaktır, “köylü kadın” olmaktır; evde çocuklarına bakan ve ev işlerinin öldürücü bıktırıcılığıyla hergün dört duvara hapsolan ve “ev hanımı” şeklinde saçma bir sıfatla nitelendirilen kadın olmaktır. Zor olan budur.

Yüzyılların ezilmişliğini artık genlerinde taşır hale gelmiştir bu kadınlar. Baba evinde babaya sonrasında kocaya hizmet ve itaat edilir. İşyerinde de patrona. Patronun kadın ya da erkek olması bir şey değiştirmez halbuki. Bu öyle bir kısır döngüdür ki aile içinde kız çocukları bu itaat etmeyi ve eşitsizliği ilk başta anneden öğrenir. Erkek çocukları da hizmet edilmeyi, kadın üzerinde egemenlik kurmayı ve kendi cinsinin “doğuştan” gelen üstünlüğünü… Kapitalist sistemin en küçük- çekirdek birimidir aile ve her şey buradan başlar biraz da. Sonrasında hayatlarımızı ve bilincimizi kuşatan din girer. Kök salmış gelenekler, toplumsal yargılar girer devreye…

Borularından lağım sularının damladığı bir yemekhanede demir kaplarda buz gibi yemeğini yedin. Öğleden sonraki derslerden birinin öğretmeni bir önceki ders canını sıktı. Hastaneye kaçıverdin.

        Vahim olan sonrası…

Bu yıl 47’ncisi düzenlenen Uluslararası Antalya Altın Portakal Film Festivali Yaşam Boyu Onur Ödülleri sahiplerine verildi. Nur Sürer, ödülünü taş atan çocuklara adadı.

Nur Sürer ‘En İyi Kadın Oyuncu’ dalında iki kez aldığı Altın Portakal’ın ardından bu defa Onur Ödülü almak için sahnedeydi. Nur Sürer ödülünü alırken,“Ödülümü şu anda aslında okulda olmaları gerekirken taş attıkları ve pankart açtıkları için cezaevinde olan çocuklara adamak istiyorum” dedi. Konuşmasında, “Bu ödül aslında, sadece bana ait bir şey değil. Film birçok insanın bir araya gelip yaptığı bir sanat” dedi. Zeki Ökten, Oyuncu Yaman Okay ve Erkan Yücel’i anan Nur Sürer, “Çok uzun yıllardır Altın Portakal’da ilk defa 9 genç yönetmenin ilk filmi var. Birtakım sorumsuzlukların bu gençlerin önüne geçmesi canımı çok sıktı. Gencecik, kendilerini göstermek isteyen, derinlikleri olan bu genç arkadaşlarımız bazı şeylerin önüne geçsin” diye konuştu.

11 Ekim 1971.

Dr. Hikmet Kıvılcımlı’nın hayata veda tarihi.

Kimdir Dr. Hikmet Kıvılcımlı?

Bir düşünce ve mücadele adamı.

İnandığı dava uğruna yüksünmeden 22 yıl hapis yatabilen, olmadık işkencelere gık bile demeden katlanabilen, “senin kardeşin var mı?” diye soran işkencecisine; “hele bir düşüneyim” diyecek kadar dirençli, işkencecisine ; “bu doktor böyledir, en bilineni bile söylemez” dedirtecek kadar inançlı bir örgüt adamı.

Hayatını örgüt ve örgütlenmeye adamış bir düşünce adamı.

Ama her şeyden önce “İNSAN” olan ve insanca düşünebilen bir adam.

Ömrünü adadığı işçi hareketinin, küçücük bir kesitinde; İstanbul Kartal’da, örgütlediği işçilerin fabrika işgalinde, korkudan çocuğunu düşüren patronun karısı için, “değer miydi” diye ağlayacak kadar insan.

Ama her şeyden önce bilim adamı.

"Siz hiç bir şeye başkaldırmayın! Mücadele etmeyin! Peygamber efendimizin karılarının yüksek mertebelerine erişemediğiniz için, bu yaşanası yaşam diliminde “ne halt ettiniz de böyle kabir azabı acılara layık görüldünüz?”, onu düşünün. Düşünüp düşünüp kahredip ağlayın. Niyaz edin. Belki affolunursunuz ey faniler! Tek bu dünyamı var? Öbür tarafı da düşünün. Öyle kolay değil emeksiz nefes alıp vermek… Zebaniler başınızı tokmaklayınca..."

Doğrusu hangi meslekten olursa olsun  bilginin, dirsek çürütmenin,  bir karşılığı  olacak, olmalıdır da. Ama maalesef iş artık emeğin karşılığını almaktan çıkıp açgözlülüğe, her meslek grubunda çeteleşmeye kayıp, insana ait hak ihlalleri, saygısızlık bu ülkede mubah hale getirildiğinden ”3 milyar kelle primini almak için  çok sayıda masum insan PKK'lı denilerek öldürüldü. Bunların içinde dağdaki çoban da vardı” itirafı  da kimseleri öyle dehşete filan da itmemiştir.
 Eğer ceset başına para alınması manşetlere taşınmamış  “Koca devlet bu vahşete nasıl izin verebildi. Nerede kaldı insanlığımız” tepkileri de verilmemişse; marangozculuk, terzilik, subaylık, askerlik, gazetecilik dahil tüm mesleklerde etik kurallar, uluslararası normlar gözetlenerek, layıkıyla işini yapma yükümlülüğü iç edildiğindendir.