Ben bir agnostiğim; bana göre tanrı olabilir de olmayabilir de... Kıymetlilerimi bu hayattan seçmeye özen gösteririm. Ancak bazen kaçar ağzımdan, birine “lanet” diyeceksem, sevincimi ya da belirsizliğimi ifade edeceksem... “Tanrı korusun” derim alışkanlıkla ya da “tanrı bilir”...
Tanrı neleri, nereye kadar bilir?
Ya da bildiklerini söylemekte neden bu kadar gecikir?
İmalarda bulunacaksa, bir meselle durumu anlatacaksa, sezgilerimizin bizi kemirmesine neden izin verir?
Tanrının nadir konuştuğu bir an'ın tanığıyız şimdi... O nedenle her söz çok kıymetli, her düşünce önemli...
***

Kuytu mağaralardan kurtarılan türkülerle yakıldığında Newroz ateşi, kapıya dayanan;  kirpiklerinize konup erimemekte direnen kar taneciğinin ömrü kadar kısa günlerin uzadığı, işporta tezgahlarına çağlanın, havaya cemrenin düşeceği, insanlarınsa nedensiz mutluluk moduna sürükleneceği bahardır.

 Size,  liderlerin, adayların resimleriyle süslü minibüslerden, broşürlerden  geçilmeyen caddede, önündeki 1.99 TL. etiketli çilekleri  “Sudan ucuz, meyvede değişim an meselesi. Hormonsuz bunlar. Karar senin. Ama sen Ankara’sın büyük düşün”lü parti sloganlarıyla satmaya çalışan satıcıya ufacık bir tebessümü esirgeyenlere,  “bak kuşlar cıvıldıyor,  hava günlük güneşlik, bir seni mutlu edemedik”le eleştirilenlere, bahar, daha uğramamıştır.

Türkiye’de ve Dünya’da bir hayalet dolaşıyor. Fethullahçılık hayaleti. Devlet içinde devlet, AKP içinde AKP, ama aslında devletin ve partilerin üstünde, farklı boyutlarda giderek devleşen bir heyula.  

Bu cemaat nasıl bu hale geldi? 

KENTİN SESİ - VAN Yazıları

Bundan yüz yıllar, bin yıllar önce Kürt halkının yaşadığı coğrafyada zalim mi zalim bir kral yaşarmış. Dehak adındaki bu kral, adeta bir canavara benzer, kralın her iki omzunda da birer yılan bulunurmuş, Zalim kral, her gün Kürtlerden iki küçük çocuğu sarayına kurban olarak getirtip aşçılarına bu çocukları öldürterek beyinlerini yılanlarına yemek olarak yedirirmiş. Bu canavar kral, ilkbaharın gelmesini de hep engellermiş. On yıllar böylece geçip giderken sonunda bu zulümden bıkan ve bir şeyler yapmak isteyen Armayel ve Garmayel adlı iki kişi kralın sarayına aşçı olarak girmeyi başarmışlar. Kralın yılanlarını beslemek için beyinleri alınarak öldürülen çocuklardan sadece birini öldürüp diğerinin gizlice saraydan kaçmasına yardımcı olmuşlar. Böylece ellerindeki bir insan beyni ile kestikleri bir koyunun beynini karıştırıp yılanlara vererek her gün bir çocuğun kurtulmasını sağlamışlar. Gel zaman git zaman ölümden kurtulup da çok uzak yerlerde saklanan çocuklar, Kawa adlı demirci tarafından gizlice eğitilerek bir ordu haline getirilmişler. Kawa'nın liderliğindeki bu ordu, 21 Mart günü zalim kralın sarayına yürüyüşe geçmiş ve Kawa kralı çekiç darbeleri ile öldürmüş. Daha sonra Kawa etraftaki tüm tepelerde ateşler yakmış ve yanındakilerle birlikte bu zaferi kutlamış. Böylece Kürt halkı zalim kraldan kurtulmuş ve hemen ertesi gün ilkbahar gelmiş Medya topraklarına. Newroz denmiş adına…

Başbakan’ı gelecek mitinginde görür gibiyim. Bu seçimlerde daha çok gördüğümüze artık emin olduğum yerel futbol takımının atkısını takmış boynuna (Bunun derin ve ulvi anlamını bir türlü çözmüş değilim) elinde mikrofon, o karizma es’lerinden birini veriyor ve devam ediyor:
“Şimdi de tutturmuşlar Darwin diye!”
Kitle bilir bilmez alkışlar, kitle alkışa ayarlıdır. Devam:
“İlla diyorlar ki kabul edeceksin! Neyi?”
Karizma es ve o alaycı gülüş:
“Maymundan geldiğimizi!”
Kitleden “Ha ha ha” sesleri, yuhalamalar filan... Başbakan kitleyle birlikte gülerek devam eder:
“Yahu, sen illa diyorsan ki, ‘Ben maymundan geldim’...”

KENTİN SESİ - VAN yazıları

Bundan tam beş sene önce koca İstanbul’un küçük bir sokağında almıştın ilk kurşununu. Yirmi iki yaşına sığdırdığın diğer yaraların yanında ne de hafif kalmıştı aldığın yara. Daha ölmemiştin. Geride bıraktığın biricik oğlun Ümit’in vardı. Sadece bir kez öpüp bir arkadaşına emanet bıraktığın oğulcuğun hayatta kalmak için ne de büyük bir nedendi. O ölmesin diye ölmek bile güzeldi belki de senin için. 

Güldünya Tören
Güldünya Tören, bugün Türkiye’de kadına yönelik şiddetin bir sembolü. Bütün suçu, ailesinin istemediği biriyle birlikte olmaktı Güldünya’nın. İstanbul’da sokak ortasında kurşunlandı. Ölmedi, hastanede yoğun bakımda hayat mücadelesi verirken, iki ağabeyi, ellerini kollarını sallaya sallaya içeri girdiler ve "işi" bitirdiler.