Tarih, bu cümlelerin içinde doğuyor ve orada ölüyor. Bugün de yazılıyorlar, burada, kanla ve külle, hayatın dokusuna karışıp hızla siliniyorlar. Çünkü ‘Efendi’, hiçbir zaman feragat etmedi iktidarından, onun nefreti ve pervasızlığı mutlak, sınırsız olma arzusundadır. Çünkü hiçbir insanın hayatının diğerininkinden daha değersiz olmadığı bir dünyayı var edemedik henüz.

ÖNER GÜRCAN, 1964 yılında  12 yaşında babası İhtilalin Süvarisi FETHİ GÜRCAN’dan  aldığı devrimci bayrağı onurla ve azimle taşıdı.

12 Mart’larda 68’li   Dev-Genç’li ağabey ve ablalarıyla omuz omuza  Dev-Lis’li olarak hasta kalbine ve sürünen ayaklarına rağmen ezilenlerin yanında yiğitçe yerini aldı.

12 Eylül’de yeni kalp ameliyatı olmasına rağmen yurt içinde ve yurt dışında karşı devrimcilere  ve cuntacılara karşı mücadelesine devam etti.

Vücudu bu devrimci yüreği daha fazla taşıyamadı.

Bu kitap onun hasta yatağında dahi çalışmasına devam ederek öldüğü 10 Ağustos 2004 günü son noktayı  koyduğu 10 yılı aşkın çalışmasıdır.

Bu kitap, devrimci bayrağı aynı onur ve kararlılıkla taşıyacak gençler için yazılmıştır.

Gürcan Ailesi Adına

ÖMER GÜRCAN

Rusya'nın Anna Karenina'sı, Batınının Madam Bovary'si olurda bizim Bihter'le Behlül'ümüz olmaz mı? Olur tabi.

Buradaki kadın tiplemelerine bakarsanız hiç birinin üretimle zerre kadar ilgisi yoktur. Sadece yer, içer, takıp takıştırırlar ve yatarlar.

"Her şey nasıl başlamıştı hatırlıyor musun? İlk nefeslerinizi çekerken içinize kollara emanetti küçücük gövdeniz. Sonra zaman geçti. Büyüdünüz. Gençliğin gücü, aşklar, ümitler doldurdu içinizi. Hiç bir şey aynı kalmıyordu hayatta. Her şey geçerken mutluluğun peşinden koştunuz. Anılar büyüttünüz gülümseyerek hatırlayacağınız. Sonra, hayatı paylaşmak istediklerinizle kök saldınız. Sevginizi çoğalttınız. Çocuklarınız oldu. Sorumluluklarınız artmıştı artık. Koruyacaklarınız çoğalmıştı. Sonra... Bir de baktınız ki yaşlanmışsınız. Yüzünüzdeki her kırışıklıkta hayatınızın izleri. İçinizde  bin bir duyguyla geçmiş, koca bir ömür. Benim en büyük korkum buydu; yaşlanmak..." diyor dış ses.

Devrim Erdoğan’ın yönettiği "Bavula Sığmayan Hayatlar" belgeselinde "Yaşam evi"nde kalan "kıdemli vatandaş"ların hayatı anlatılıyor. Yaşlıların hayatı bir bavula sığmıyor.

Vedat ismi Arapça’da sevgi ve dostluk anlamına geliyor, senaryolarının sansüre takılmamasi icin seçtiği bu ad, yazarın hayata ve içinde yaşadığı topluma bakışı ile nasıl da örtüşüyor.

Bu ülkenin yurttaşı olarak, acı çeken insanlarımız için ne yapabilirim, ülkemizi daha güzel, daha iyi günlere nasıl götürebiliriz? Temel sorunum bu oldu benim. Namuslu her yurttaşın yüreğinde olan o duyguyu içimde duydum ve bunu yerine getirmeye çalıştım ben de. Böyle bir sorumluluğu omzumda taşıyordum aslında.”

... Abdulkadir Demirkan, Pirhasan, Vedat Türkali... Şu gerçeği açıklamanın tam sırası sanıyorum. Bu ad, bu adam, yetmiş yıla yakın bir zamandır hiçbir zaman tek olmadı, yalnız olmadı, her vakit yanında bir tek kişi oldu: Merih Pirhasan...

Her damla gözyaşım, “İnsanlar için yoksun sen ve tüm senin gibiler. Öyleyse, ötenazi uygulasınlar, tümüyle yok etsinler. Yeter artık. Madem yaşam hakkı tanımıyorlar. Kendi seçimimiz olmayan, özel durumlarımız nedeniyle, ayrıca cezalandırılıyoruz. NEDEN?” diye haykırıyordu.