bizim içimizde durmadan kanayan yarayı kim bilebilir ki
kim bizim içimize girer ki kim girebilir ki
içimizde hep ağlayan çocuğun gözyaşlarını kim silebilir ki
bizim suçumuz neydi güzel abiciğim
bu boktan dünyaya gelmek için dilekçe vermedik ki
bir anlık haz sonucu dünyaya atılan kanlı birer et parçalarıydık
yine de içi kanayan birer et parçalarıyız
sen bizi yaşıyor mu sanıyorsun abiciğim
böyle yaşamak yaşamak mıdır güzel abiciğim
ama biliyor musun güzel abiciğim onlar da yaşamıyorlar
aramızdaki tek fark
bizim bunun farkında oluşumuz, onlarınsa olmayışlarıdır

Baktım ki bizim küçük sanayideki gobitçi bile “Erkan ağbi, Hanefi Avcı’nın kitabını okudun mu” diyor, daha fazla ezilmemek için aldım okudum. Ama korsandan. Hani öyle diyorlar ya, bu da benim ‘duruşum’dur.

Baktım ki referandumda bölünme eşiğine gelen toplum bu kez Hanefi Avcı meselesinde bölünmek üzere, hangi tarafta kalacağıma ezbere karar vermemek için sağlam bir Hanefi Avcı tahlili edinmek zorunda hissettim kendimi.

Memleketinin denizi gibi devingen, yorulmak bilmeyen, asi(!), bazen hırçın ama hep mağrur, vakur ve onurlu bir kadın.

Kumsaldaki kum çiçekleri gibi narin ve zarif ama yüreği çelik kaslarla örülü bir kadın.

Gücü büyüklükle karıştıran herkesin -hatta bir zamanlar ki en yakınına bile- karşısında değil eğilmek, dimdik ayağa dinelip, ellerini beline koyduğunda kısacık boyunu arşa varacak kadar uzatabilen bir kadın.

Zamanında kahrından ölmeyi göze alamadığı için her şeyi anlamaya çabalamayarak kendini korumaya alan bir kadın.

"Ah" ettiklerinin -defalarca denenerek görüldüğü üzre- onmadığı bir kadın

İnsanları Arap Alevi, Arap Hristiyan ve Sünni diye ayırmadan seven bir kadın.

Teori diye tanımlanan hareket, insanın bencilliğini beslemezse kaybolur gider. İşte insanoğlu harekete saygıyı yitirmemek için aşkı doğurmuştur, beyninde aşk olmazsa benlik ya da bencillik, teoriyi zorunluluk haline getirir. Teoride yenik düşmek, eğer teorinin insana salgıladığı aşk yoksa yenilmektir. Ben sevdalarıma hiç yenilmedim'.

Ertesi gün gazeteler “Yüzyılın Yağmuru“ diye manşet attılar. Felaket ne boyuttaydı, hasar ne kadardı, kaç insan evsiz kalmıştı, tekrar böyle bir yağmur yağacak mıydı? Kimi belediyelere kızıyor, kimi tedbirsizlikten yakmıyor, kimi alınması gereken önlemlerden dem vuruyordu.

Bir gazetede ise, o yağmurda yaşanan bir insan öyküsü vardı: Sel suları içinde kollarıyla kavradığı bir ihtiyarı boğulmaktan kurtaran bir adamın fotoğrafı, üstte bir manşet: “Selden Adam Kurtaran Adam...“

İnsanların gözünden süzülen yaşı üzülerek seyreden emekçilerin zamanlarını çalıp reyting yapmak tecavüzdür. Aç bırakmak, işsiz bırakmak, onurlu yaşamların elden alınması tecavüzdür.