Televizyonda Kürtçe yayının tartışıldığı 2000 yılında yazdığım bir yazıda demişim ki,

 “Devlet Kürtçe yayını serbest bırakmaya çoktan razı. Ama Kürtlerin Hülya Avşar’ı, Sibel Can’ı kimler olacak? Kürtlerin Reha Muhtar’ı kim olacak? Devletin elini tutan, Kürt Reha Muhtar ya da Kürt Hülya Avşar bulamamak. Yoksa Kürtçe yayın çoktan başlayacak!”

Devlet, Sibel Can ve Reha Muhtar’ın Kürtçe konuşanını sekiz yılda ancak bulabilmiş olmalı ki, TRT’nin bir kanalını zaman sınırlaması olmadan Kürtçe yayına ayırdı!

TRT-Şeş hayırlı olsun! Ukalalık edip Kürtçesini söylemeye yazmaya çalışmayacağım. Çünkü, nasıl yazılır, bilmiyorum.

Şaka bir yana, kuruluşundan bu yana Kürtlerin varlığını, kimliğini yok sayan, hatta bir ara ana dilini yasaklayan devletin Kürtçe kanal açması son derece önemlidir.

12 Eylül 1980’ den beri Türkiye’de askeri darbe olmuyor. Yakın tarihimizde, her on yılda bir olan darbelere bakılacak olursa ara epey uzadı. Darbesiz dönem rekorunu kırmaya şunun şurasında sekiz yıl kaldı. Cumhuriyet’in kuruluş tarihi olan 1924 ten 1960 yılına kadar geçen süreyi darbesiz dönem sayarsak eğer, geçen 36 yıllık süreyi egale etmeye 8 yıl kaldı demektir.

Malumunuz, 1980’den 2009’a 28 yıl eder. Gerçi bu 28 yıllık sürede darbe girişimi veya post modern darbe olarak adlandırılan gelişmeler oldu. Hatta literatüre e-darbe gibi kavramlar da eklendi ama o kadarcık müdahaleler 1924–1960 arasında da aranılırsa, bulunulabilir.

a-                Türkiye’de 12 Eylül 1980 darbesi ile sistem yerli yerine oturtuldu. Onun için darbelere gerek kalmadı.

b-                Darbe yapacak “yiğitler” konusunda bir sıkıntı var.!!

Kim ne derse desin haklarını yememek lazım! İki seçimdir en önce seçim kampanyasına onlar başlıyor. 22 Temmuz genel seçimlerinden aylar önce “Meclise girmek için erkek olmak şart mı?” sloganı ile aralarında Ümit Boyner gibi hali vakti oldukça yerinde hanımefendilerin de olduğu kadınları bıyıklı resmeddikleri afişler kullanmışlardı.  

Kadın Adayları Destekleme ve Eğitme Derneği, kısa adı ile KA-DER, şimdi de 2009 yerel seçimleri öncesinde bir kampanya başlattı. Kampanya afişinde Erdoğan’ın sağ tarafında Bahçeli, sol tarafında Baykal omuz omuza duruyorlar ve gülen suratlarının yanında büyük puntolarla “Üçümüz de aynı fikirdeyiz!” yazıyor. Yerel yönetimlerde %50 kadın adayı hedeflediklerini de bir alt satırda belirtiyorlar. Afişe bir uyarı notu da düşülmüş: “Bu afiş yerel yönetimlerde %1’lik orana isyan eden ve siyasette görev almak isteyen kadınların hayallerinin ürünüdür.”  

Kapıları çalan benim
Kapıları birer birer.
Gözünüze görünemem
Göze görünmez ölüler.
Hiroşima’da öleli
Oluyor bir on yıl kadar.
Yedi yaşında bir kızım,
Büyümez ölü çocuklar.
Saçlarım tutuştu önce,
Gözlerim yandı kavruldu.
Bir avuç kül oluverdim,
Külüm havaya savruldu.
Benim sizden kendim için
Hiçbir şey istediğim yok.
Şeker bile yiyemez ki
Kâğıt gibi yanan çocuk.
Çalıyorum kapınızı,
Teyze, amca, bir imza ver.
Çocuklar öldürülmesin
Şeker de yiyebilsinler.

Nazım Hikmet Ran

Okumaz olaydım. Bengüç  Özerdem'in, (l983 tarihinde cellatlık yapmış, altı kişiyi asmış bir adamın hikayesini konu alan 'Bir Cellatın Anıları'), kitabının peşine düşen Aktüel Dergisi'nin izlenimlerini.

Okumaz olaydım, işsizliğin parayla satın alınıp insanlara cellatlık yaptırıldığını. Muhabirlerce; 'ötekileştirilmiş' teşhisi konulan Abdurrahman Balakan'ın alkolle sığınmış hayat hikayesini.

Sosyal devletin olduğu yerde; sokaklarda doğup, sokaklarda büyümek nasıl bir şeydir?

Kaç kişi biliyor, hapishanelerde eşek sudan gelinceye kadar dayağı, işkenceyi, açlığı, illede küf ve pisilik kokulu  ıslak soğuğu kaç kişi biliyor? Birbuçuk metre kare taş betona, eksi bilmem kaç derecelerde günlerce kaldınız mı? 

 Çığlıklardan başka sesler duydunuzmu?