Bir Kadın Anlatısı Olarak Hep O Şarkı

Hep O Şarkı (1956), Yakup Kadri’nin, roman serüvenini “ilginç” bir biçimde sonlandırdığı bir yapıt. Yapıtın “ilginç”liği, içerik ya da biçiminden çok, “millî-politik” konuların yazarı olarak bilinen Yakup Kadri’nin bibliyografyasında “ayrıksı” durması ile ilgili. İddiası, tezi olmayan, olabildiğince sıradan, naif bir aşk öyküsü anlatılır Hep O Şarkı’da. Hattâ, Atilla Özkırımlı’nın dediği gibi “Hep O Şarkı bir aşk öyküsü bile değildir” (Özkırımlı, “Hep O Şarkı Üzerine” 15). Bu yüzden de, Yakup Kadri hakkında yazılan ciltler dolusu yazının içinde Hep O Şarkı’ya ilişkin bir şeyler bulmak mümkün değildir. Bir kadının ağzından aktarılan “yaşamöyküsü”, irdelenmeye, üzerinde tartışılmaya değer bulunmayarak büyük bir sessizlikle karşılanmıştır. Tek başına bu “sessizlik” bile, romanın yazının başlığında iddia edildiği gibi bir “kadın anlatısı” olduğunu destekler niteliktedir:

İşten atıldığı için Paşabahçe Devlet Hastanesi bahçesinde kurduğu çadırda 24 gündür tek başına eylemini sürdüren Türkan Albayrak, 'eylem günlüğü' oluşturdu. Günlüğünde kadınlar, hastaneye girip çıkan hastalar ve yürüttüğü mücadelenin zorluğuna değinen Albayrak'a bir de tehdit geldi.

İstanbul'da Paşabahçe Devlet Hastanesi'nde temizlik işçisi olarak çalışırken işine son verilen Türkan Albayrak hastane bahçesinde kurmuş olduğu çadırda eylemine tek başına devam ediyor. Albayrak, 24 gündür sürdürdüğü bu eylemi tuttuğu günlük ile günü gününe kaydetmesini ihmal etmiyor. Oldukça dikkat çekici bilgiler de mevcut Albayrak'ın günlüğünde. Direnişin 22. gününde yazdığı yazıda Albayrak, şunlara değinmiş: '60'lı yaşlardaki Avrupalı kadınların görünümleri, benim ülkemin 35 yaşındaki kadınları gibi. Dimdik yürürken pırıl pırıldır yüzleri. Bizler ise, kırkında başlarız iki büklüm yürümeye, altmışımızda evden sokağa çıkabilirsek de elimizde baston vardır. Erken büyür benim ülkemde kadınlar, onbeşinde anne olur. Daha vücudu gelişmemiştir ama çocuk doğurur. Yirmisine gelmeden başlar rahatsızlıkları. Hastanelerdir ikinci adresleri. Onbeşinde idare edecek kaynanasını, erkeğine yemek yapacak, bebek bakacak. Ağzı olmayacak, ses çıkaramayacak, yoruldum demeyecek. Yaşıtları olan erkekler oyun oynarken, okula giderken onlar; dünyayı sırtlarında taşır. Birçoğu bir de gidip elin işinde çalışır. Köyde tarlada, şehirde ise ev işlerinde. Çöker elbette kırkında, hayrı yoktur artık, atarlar onu bir kenara. Avrupalı kadınlar da çok çalışıyorlar ama çalışma koşulları daha iyidir. Beslenmeleri daha iyi. Dinlenmeleri gerektiğinde tatile çıkarlar. Kısacası bize göre insan gibi yaşarlar. Bu yüzden direnmeliyim işçiler için, kadınlar için, çocuklar için. Benim ülkemin kadınları da altmışında dimdik yürüsün diye.'

“içimde bir şubat gibi olsa da özlemin
bir de hiç değişmeyecek olan
halk sevgisidir yüreğimde taşıdığım
yıkılmadım bu yüzden / ayaktayım türkü gözlüm...” (s.51)

Turgay Usanmaz

Neden aşk? İnim inim inlerken ülkem! Koparılırken dalından güller! Ötmez olmuşken bülbüller! Neden aşk? Birileri kan üzerine senaryolar yazarken, aptallığı ve hainliği tescilli it dalaşları içinde var mıdır aşkın yeri?

 Her gün düşüp toprağa karışırken genç bedenler! Kanıyorsa tüm coğrafya! Hayır, aşka sarılacağız yine de! İnadına sevdalanacağız!

Şimdi  "ASMAYALIM DA BESLEYELİM Mİ?", "GÜVENLİK GÖREVLİLERİ RAHAT ÇALIIŞSIN DİYE İŞKENCEYİ SERBEST BIRAKTIK" diyen NETEKİM"in gelmiş geçmiş silsilesinin ve şürekasının hangi kültürün zamanımıza mirası olduğunu daha net anlıyoruz.

“Hırsız bunların hepsi!”
“Asmak lazım böylelerini, asmak!”
“Ne çıkarsa bunlardan çıkıyor!”
“Soysuz veletler!” çığlıkları ve anlaşılmayan bir yığın küfür, hakaret birbirine karışıyor, ortalığı çınlatıyordu.

 Muayenehaneniz Batsın!

Düzce Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi’nde ambulans sürücüsü olarak çalışan Ziya Yılmaz kendini astı. İpi, ayaklarının yere basabileceği bir yüksekliğe bağlayarak, en hoyrat şekilde.

Düzce Manşet Gazetesi, “Zimmet Davasının Görgü Tanığı İntihar Etti!” başlığıyla duyurdu okurlarına haberi. Ziya Yılmaz, bir süredir görülmekte olan hastane içi yolsuzluk davasında tanık sıfatıyla ifade vermekteydi.

Yine aynı gazetenin haberine göre, “eşi Ayşe Yılmaz ve kızı Hasret Yılmaz, çarpıcı açıklamalarda bulundular.” “İfade verdikten sonra olaya adı karışan hastanedeki bazı kişiler tarafından tehdit almaya başladığını belirten acılı eş, eşimi bunalıma soktular. Biz Burdurluyuz. Burada kimsemiz yok. Üzerimize gelip eşimi korkutmaya çalıştılar. Onu bunalıma sokup ölüme sürüklediler, dedi. Geceleri uyuyamıyordu. Erkenden kalkıyordu. Bunlar bana tuzak kurabilirler, aralarında birlik olup bugün beni savcılığa götürebilirler diye tedirgin oluyordu. Ben de senin bir suçun yok, sadece görgü tanıklığın var, dedim. O da bana; yok, bir şeyler dönüyor, dedi. Biri durup dururken fotoğrafımı çekti. Acaba birine verecek, beni öldürtecekler mi diye tedirgindi.” “Ne kadar merhametsiz bir yerde yaşamışız. Böyle bir yerde yaşanmaz, diyerek tepki gösteren Ayşe Yılmaz, tayin istedik vermediler. Buranın büyükleri hep bir olmuşlar. Hastanede çok büyük olaylar dönüyor kimse bir şey yapamıyor, iddialarında bulundu.”

Ziya Yılmaz Düzce SES’in ilk üyelerinden biriydi. Söylenildiğine göre hastanedeki herkesçe sevilirdi. Sessiz tabiatlıydı. Öyle ki, yaşadığı bu büyük sorunu, bunalımı hiçbir arkadaşına açmamıştı.

VAY BENİM SOLCU DOKTORLARIM

Kirveyiz, kardesiz, kanla bagliyiz
Karsiyaka köyleri, obalariyla
Kiz alip vermisiz yüzyillar boyu,
Komsuyuz yaka yakaya
Birbirine karisir tavuklarimiz
Bilmezlikten degil,
Fikaraliktan
Pasaporta isinmamis içimiz
Budur katlimize sebep suçumuz,
Gayri eskiyaya çikar adimiz
Kaçakçiya
Soyguncuya
Hayina...

Kirvem hallarimi ayni böyle yaz
Rivayet sanilir belki
Gül memeler degil
Domdom kursunu
Paramparça agzimdaki...

“Sen türküler söyle
ve gülümse küçüğüm
çünkü sesinin
ırmağıyla yeşerecek
hasretin bozkırları”

AHMET TELLİ

Yanımda kızım, karşımda deniz, tepemde yağmur ve beynimde binlerce soru.

Damlalar burnuna düştükçe gülüyor. O güldükçe ben gülüyorum.

Gözlerindeki sevinç umudum oluyor…

Ya acılar? Ya yitirilen canlar ve ardında bıraktığı hüzün?

Marksizm kadının aile ve toplumdaki yeri konusundaki yerleşik inançları kökünden yıkmıştır..

14 Mart, Karl Marx’ın Londra’da ölümünün yirminci yıldönümüydü. Yaşamı, 40 yıl boyunca Karl Marx’ın yaşamıyla en içten biçimde çalışma ve mücadelede bağlı olan Engels, Marx öldüğünde, ortak bir dosta, New York’taki Sorge yoldaşa şöyle yazıyordu:

“İnsanlık bir kafa boyu kısaldı, bugün sahip olduğu en önemli kafaydı eksilen.”

O bununla son derece isabetli bir değerlendirme yapıyordu.

Bu makale çerçevesinde, Karl Marx’ın bilim adamı ve devrimci savaşçı olarak proletaryaya ne verdiğini ve proletarya için ne anlam ifade ettiğini anlatmak, bizim görevimiz olamaz. Bunu yapmak, bugünlerde sosyalist basında onun ölçülemez derecede zengin, derin bilimsel ve pratik yaşam eserini, ve kendisini proletaryanın hizmetine sunan muazzam, mükemmel kişiliği hakkında yazılanları tekrarlamak olurdu. Bunun yerine biz, proleter kadın hareketinin, evet, genel olarak kadın hareketinin özellikle ona ne borçlu olduğunu kısaca değinmek istiyoruz