Bir kız çocuğu önümü kesti, elinde yazılı bir şey. “İdam cezası geri gelsin” yazıyor ve imza istiyor benden. Kardeşim Sevim’i ve Halil’i ve daha bir çok kadını öldüren adamlar her daim aklımda olacak. “Türkiye Türklerindir” diyerek bağıranları da hiçbir zaman unutmayacağım.

Siz, kurşun yarası ile öldürülmüş kardeşinizi adli tıp morgunda yıkadınız mı?

Gördünüz mü onun ölmesine neden olan kurşun yaralarını?

Dokundunuz mu onlara...,

Yıkamayın, görmeyin, dokunmayın isterim...

"Türkiye Türklerindir" diyerek bağıranları da hiçbir zaman unutmayacağım.

Karaoğlan fıtınası estiydi. Serde gençlik var. Kaptırdık kendimizi. Daha Çankaya'nın Şişmanı, işçi düşmanı da gelmemişti iktidara. Af da çıkaracaklardı. l960, 27 Mayıs'ından sonra Anayasal hak olarak verilip, sonradan gelenlerin kısıtladıkları ne varsa, anamızın ak sütü gibi helalinden geri dönecekti. Kimimiz idealler uğruna eşlerimizden boşanmış, kimimiz mitinglerde dağıtılacak hediyeler için maaşlarımızı, çoluk çocuğumuzun nafakalarını bağışlamıştık. Analar babalar hak getire..
 
Sendikalar, demokratik kitle örgütleri el eleydi. Safları sıklaştırmıştık. Biraz daha rahat nefes alabilmek için; anaların, bacıların el emekleri göz nurları feda olsundu Karaoğlan'a. Mesaiden öte, Karaoğlanı'ın kazanabilmesi için gönüllü mesailerimiz vardı. Gecemiz gündüzümüz yoktu.
Dağlar taşlar "KARAOĞLAN" höykürdü. Kış ne zaman bahara döndü, ıhlamurlar, iğdeler ne zaman açtı da soldu. Doğurduğun beben ne zaman sütten kesildi de taytaylayıp yürüdü. Kul hakkı için bilen varsa beri gelsin.

Bizler bilemedik. Ve emeklerimiz zayi olmadı. Karaoğlan kazandı. Toptan parti binasına davullarla zurnalarla gidildi. Karşı çıkıp engellemeye çalışanlara burun kıvrılrıp nisbet yapıldı. Halkçı'ydık işte. Var mı ötesi.. Parti binasının balkonunda davul zurna eşliğinde Müjdat Gezen'le oynayan Karaoğlan'nımıza alkış tuttuk. Davullu zurnalı ortamlarda yeni yeni dostlar edindik....

Eeee, haydi, şimdi de yazın bakalım. “İnsancıl biriydim, şu şehit cenazeleri, PKK beni böyle yaptı” imajlı, sinsi, faşist bir dili ortalıkta gezindiren, her çatışma sonrası sokakta, işyerinde, okulda,  kahvehanede Doğululara  “alışverişi Türk’lerden yapalım, paramız PKK’ ya gitmesin” konuşmalarıyla sataşan, yan gözle bakan, “PKK”lı yaftası yapıştıran devletin ağzı bu  pro-ırkçı “Perver”ler  ve “TSK”,  artık da sadece “PKK”lıları değil bütün Kürtler hedef tahtasına yerleştirmişken, her Kürdün hayatı, insanların kardeşliği, ülkenin geleceği tehdit altında mıdır, değil midir ?
 
…., 1915, …., 1934, …., 1955 yıllarında asılsız, astarsız suçlar üreterek “Türk kanı taşımayan” Ermenileri, Yahudileri, Rumları  yerinden, yurdundan edip evlerine, işyerlerine, mallarına  korkmadan nasıl  el koyulduysa,  bugün de,  yine  devletin korumasında; yurdun dört bir yanında  …., Sinop’ta,  ….., Dolapdere’de, ….., İzmir’de, …., Edirne’de, …., Torbalı’da, …, Muğla’da…..,  Sivas’ta  basit  arkadaş, mahalle kavgalarını “Kürtlere” saldırıya dönüştürüp,  Şerzan’ları öldürerek,  aynı şeyin Kürtlere de  yapılmak istendiği doğru mudur, değil midir?
 
Ama, yok öyle. Siz malumlar, alıştınız.Irkını, mezhebini beğenmediğiniz vatandaşları  yurtlarından  postalamaya, emeklerini paylaşmaya.

Ne, ne, ne, “Atatürk milliyetçisiyiz, kafatasçı, faşist değiliz” mi  diyorsunuz. Geçin bi kalem o işleri,  savaşmayan ama  savaştıran beyazlarım, Generalim, beyim, hanımım. Geçin, geçin artık.

Şimdi ben de kendimize (Alevilere) soruyorum. Dersim, Maraş, Çorum, Sivas ve Gazi katliamlarında hükümette kimler vardı? Oy verdiklerimiz bizleri koruyamıyorsa, koruyamadıkları gibi, öldürülme nedenlerimizi MİT yetkililerine soruyorlarsa o zaman bizler neden hükümet seçimlerine katılıyoruz, MİT seçimlerine katılalım. MİT'te iki üç tane üst düzey yetkili dedemiz olsun. Belki onlar gaz ayarlaması sırasında gaz kaçağını kontrol ederler.

Her atlayan can havliyle pencereye doğru gidiyordu. Kalasçı adamın önünde, yere düşmüş kırklı yaşlarda bir kadın vardı. Adamla tartışıyordu. Pencerenin önünde ne olduğunu anlamadım. Anlayacak halde de değildim. Bir an önce çıkmak istiyordum. Ben de pencereye doğru yöneldim. Attığım adımla birlikte sırtıma kalaslar inmeye başladı. "Yanın orospular!" sesini duyduktan sonra yerdeki kadının da yediği kalasla birlikte yere düştüğünü anladım.

İki yana sallanır “Oğul, oğul yaktın beni. Dağların tepesi karlı hala. Ne bahar, ne yaz gelmek istemez sanki buralara demiştin.Artık hiç yaz olmayacak kuzum, kuzum ”la söylenirken, bir köşeye sinmiş yakın arkadaşına “Gelirken Ahmed’imi,  niye getirmedin”le seslenir. “Seni, ne çok severdi”yle aylardır dokunamadığı oğlunun ellerine dokunurcasına ellerini tutar, okşar hafifçe. “ Ah sevdam, lokantaya gideriz,  sana   2 porsiyon acılı Adana yedireceğim’i daha dün telefonda söyleyen sen değilmişsin gibi.”
 Oğlu, kızı,  ölmüştür.Bir başınadır.Oğlunun, kızının duvardan indirip dizlerine koyduğu ahşap çerçeveli  fotoğrafının üzerinde gezinen  parmakları sızıldar. Nasıl da canlıdır o kara  gözler. “Ölmek için o kadar küçükken, öldü diyorlar senin için. İnanabilir miyim cesedini görmeden, dokunmadan. Şu esinti kadar  hızlı mı geçtin bu dünyadan. Sensiz dünya  dönmez   sanırdım.” 

Oysa, hani analar, babalar gömmeliydi  ya oğullarını, kızlarını. Oğullarınız, kızlarınız ölüyor,  oğullarınız, kızlarınız. Yokluklarında hayat olmaktan çıkmış yaşamlarınızda, hala  gururlanabiliyorsanız, insanlığı bitmiş,  sahtekarlarsınızdır.

Atatürk'ün intihar eden manevi kızı Zehra Aylin

Zehra Aylin, Paris ekspresine bindi. Tren Amiens Gölü yakınlarındaki istasyona varmak üzereyken içinin daraldığını söyledi. Pencereye yanaştı ve ne olduysa o an oldu. Bir rivayete göre dengesini kaybedip düştü, bir diğerine göre ise intihar etti
Geçtiğimiz hafta henüz Atatürk'ün doğru düzgün biyografisine sahip değiliz diye yazmıştım. O halde iş başa düştü. Atamızın bilinmeyen yaşamına ilişkin küçük bir katkı sunmak şart oldu. Atatürk'ün manevi kızları denince aklımıza bu dünyadan göçmüş olan Sabiha Gökçen, Afet İnan Hanımlar ve halen hayatta olan Ülkü Adatepe Hanımefendiler gelir. Ama Atatürk'ün manevi evlatları bu isimlerle sınırlı değildi. Rukiye, Zühre, Ömer, Afife, Nebile, Sığırtmaç Mustafa, Abdurrahim Tunçak ve Zehra Aylin...
Hemen hiçbiri hakkında doğru dürüst bilgimiz yok. Ne yaptılar? Nasıl bir hayat sürdüler? Kimle evlendiler? Çocukları oldu mu? Hiçbir şey bilmiyoruz... Dedim ya ulu önderimiz Atatürk'ü artık Selanik-Samsun tarih tekerlemelerinden kurtarmamız lazım

Dediler işkiya dağda.
Saldılar peşlerine tetik elde.
Düşmanın dediler karşı tepede.
Yanıyor bu dağlar Anne.

İster kınalı kuzu mehmet.
İster gerilla ister eşkiya de.
Yaşamak için vuruyoruz vuruluyoruz.
Bitiyor bu dağlar Anne.

Bu savaşın galibi yok.
Hayatların değeri yok.
Silah satanların hesabı çok.
Göçüyor bu dağlar Anne.

Elbette birileri tetikte bekliyor. Onların bir an olsun ellerini tetikten çektiklerini, ruhlarını soğuttuklarını sanmayın. OHAL fikriyle çıkıverdiler ortaya.

OHAL’in tekrar uygulamaya konmasını talep etmek, bu talepte ısrarcı olmak, devleti açıkça savaş ilanına zorlamaktır.

Şimdi yine en başa; sorgusuz sualsiz köylerin yakıldığı, insanların topraklarından sürüldüğü, işkencenin envai çeşidinin fütursuzca uygulandığı, devletin karanlık uzantılarınının insanları topluca gömdüğü, kuyulara attığı günlere geri dönelim istiyorlar.

Devletin Gayesi Halkın Mutluluğunu Sağlamaktır

Bu fakir milletin cebinden aldıkları, bu fakir milletin ahı mutlaka kendilerini tutacaktır