Dokunamadım belki hiç sana,

Tutamadım uzun parmaklarını

Ve tutunamadım istesem de yüreğinin parmaklığına.

Saçlarının ve gözlerinin karası,

Ve bunlara rağmen dimdik duran yüreğinin akı,

Ki şahlanan o yürekti asıl,

Atın gölgesinde kalsa da…

Atladı maniyi dimdik vücuduyla,

Gözleri uzaklarda…

Yere indi diye rahat bir nefes alanlar

Yanılmıştı aslında;

O, kanadıyla doğanlardandı,

“Ölüm” adlı maniyi kolaylıkla aştı

Ve en derin maviye işte o zaman kucak açtı!!!

24/ nisan/2005

1963 yılının, 20 Mayısı 21 Mayısa bağlayan gecesi saat 24 civarında, Ankara vali konağının kapısı acı acı çalmaya başladı. Ben henüz uyumamıştım. Odamda kitap okuyordum. Bu saatlerde, dışarıdaki koruma engelini aşarak birinin kapıyı böylesine çaldığını hiç duymamıştım. Mutlaka olağanüstü bir durum var diye düşündüm. Babam Ankara vali ve belediye başkanlığı görevindeydi. İsmet paşa başbakandı. Kapısı çalınan evde şimdi üzerinde Kızılay merkezinin yapıldığı parkın hemen yanı başındaki tarihi bir binaydı. Yani Başkentin tam merkezindeydi.

Gözüne kıymık batsa “Anne bak, kaka çocuklar ne yapıyor!” feryatlarıyla Anayasa mahkemesine giden CHP’nin aklına nereden gelsin taş atan çocuklarla ilgili olarak Anayasa mahkemesine başvurmak. Farklı mı ağlar Kürt analarla çocuklar bilmezler, Kürt çocuğu anasına nasıl sokulur, nasıl sığınır korktuğunda ve ana nasıl çaresiz kalır devletin ezici gücü karşısında bilmezler. Ve çaresizlik nasıl büyütür öfkeyi, isyanı anlamazlar.

AKP’ye gelince, büyük açılımlara saçılımlara hiç gerek yoktu terör mağduru çocukları kurtarabilmek için. Elindeki yasama olanakları da, çoğunluğu da yeterdi bu işi çoktan çözmeye.

Ama sizler, “vatanın ve milletin bölünmez bütünlüğü” ezberinin arkasına sığınıp, hukuku ve Anayasa’yı hiçe sayarak; savaş içinde, çatışma içinde, yoksulluk, yoksunluk içinde büyüyen, tek oyunları ve kendilerini ifade tarzları isyan olan, bunu da taş atarak dile getiren umutsuz, geleceksiz çocukları o hapishanelerde tutmaya devam ederseniz, bu ülkeyi gerçekten bölecek ve cehenneme çevirecek gücü kendi elinizle yaratıp büyütüyorsunuz demektir. Şimdiye kadar yaptığınız gibi!...

Bari mezarının yerini bilseydik der biri. Saçından bir tutam yadigarı olsaydı der, pertilmiş çamaşırlarını  koklayan  diğeri. O güzel gözleri en son kimleri gördü? Çok acı çekti mi? "Karanlıkta öldüğünü bile anlamamıştır" diye teselli edenleri çıkar. 
 
Bak ,akasyalar açtı. İğde kokuları genizleri yakıyor. Dağlardaki senin gibi güzelim çiçekleri, betonları asfaltları deşip içine dikmişler, Gardenyalar, menekşeler açtı. Leylaklar çoktan soldu. Dağlar başka yeşil. Doğa kendini yeniliyor. Sen evlat, ana ,baba ,bacı ,kardeş, sizler nerelerdesiniz?

Sonraları devran döndü

Feleğin sillesi İndi başıma.

Çul beze dolayıp

Mal mülk gibi sattılar.

Ağzımı, burnumu kesip Göle attılar beni Töre diye,Namus diye,

İnsan denen yaratıklar

Bu durum, yılların partilisi olan aday arkadaşımızı kızdırdı. Koca CHP, bir özel kalem müdiresinin kanaatiyle mi yol alacaktı ? Partinin aday listesi, neredeyse Nesrin Baytok’un iki dudağı arasındaydı… Nesrin Baytok, tek başına karar mekanizması olmuştu. Bu gücü ve yetkiyi nereden alıyordu ?

Partinin karar organında yer alan kişiler; partinin büyümesini, milyonları kucaklamasını değil, kendi dar çevreleri ile statükolarının devamını daha fazla önemsiyordu.

İnsan yaşamında da böyle güçlü bir duygu annelik.

Sebepsiz ve olanca gücüyle sevilerek yapılan bir gönüllülük projesi adeta…

Öpe koklaya büyütmek, gelecek sahibi olmaları için didinmek ve topluma karışıp şekillenişini izlemek. Ona bakıp mutlu olmak. Güzel duygu anne olmak…

Ama bir o kadar da acı…

Ey bu anaların yüreklerine basa basa ve her türlü baskıyla hakimiyetlerini sürdürenler, bir gece ansızın yaşamlarına dair her izi sildiğiniz gencecik bedenlerin hesabını nasıl vereceksiniz?