Nisan 2010’du. Milenyum filan; Medeniyet, tek diş, devlet baba, eğitimin kutsallığı, çocuklar geleceğimizdir, öğün çalış güven filan; muhafazakârlık, cumhuriyet, demokrasi, ahlak, namus, günah filan; küçüklerimi korumak, büyüklerimi sevmek filan.

Aslında bu saatlerde Van’ da bir enkazın altında olmam gerekiyordu, Dersim de soyuna sürgün sevdaların yanında, Maraşta kırmızı işaret konulmuş bir katliamın faşizan beklentilerinde, Sivasta cenaze namazları kılınmayacakların içinde, Yetmiş Yedi Bir Mayısının tam göbeğinde, Bahçelievlerde ki Yedi bölmeli, yedi insanlı, Yedi odalıların nefeslerinde. Canım çok yerde olmak istiyordu bu saatlerde.

Cumhuriyet Halk Partisi hakkında çok ciddi bir tez yazıldı mı bilmiyorum ama Türkiye’nin tarihi açısından çok önemli olacağına inanıyorum. Genç olsaydım böyle bişey yapar mıydım bilmiyorum, bilmiyorum çünkü böyle bir araştırma ciltlere bile sığmaz, CHP’nin tarihini yazmak Türkiye’nin tarihini yazmaya eşdeğerdir sanırım…

Dersim katliamı tartışılırken iktidar bilerek bir yanlış yapıyor, CHP de bu yanlışı görmeden devamlı yanıt veriyor ve partisini savunmaya çalışıyor. Sol adına yada sosyal demokrasi adına CHP’nin geçmişini savunduğunuz anda hem sağcıları hem de sosyalistleri ikna edemezsiniz… CHP’nin geçmişi derken sadece tek parti dönemini kastetmiyorum, neredeyse bugüne kadar olan dönemi kastediyorum.

Bugün senin ne kadar değerli olduğun anlatılacak...

Sonra senin ataman yapılmayacak öğretmenim. Sen  yollara düşeceksin. Sonra maaşın artmadığı için kredi kartı borçların artacak. Başka işlerde çalışmak zorunda kalacaksın. Birileri seni görür diye utanacaksın...