Bari mezarının yerini bilseydik der biri. Saçından bir tutam yadigarı olsaydı der, pertilmiş çamaşırlarını  koklayan  diğeri. O güzel gözleri en son kimleri gördü? Çok acı çekti mi? "Karanlıkta öldüğünü bile anlamamıştır" diye teselli edenleri çıkar. 
 
Bak ,akasyalar açtı. İğde kokuları genizleri yakıyor. Dağlardaki senin gibi güzelim çiçekleri, betonları asfaltları deşip içine dikmişler, Gardenyalar, menekşeler açtı. Leylaklar çoktan soldu. Dağlar başka yeşil. Doğa kendini yeniliyor. Sen evlat, ana ,baba ,bacı ,kardeş, sizler nerelerdesiniz?

Sonraları devran döndü

Feleğin sillesi İndi başıma.

Çul beze dolayıp

Mal mülk gibi sattılar.

Ağzımı, burnumu kesip Göle attılar beni Töre diye,Namus diye,

İnsan denen yaratıklar

Bu durum, yılların partilisi olan aday arkadaşımızı kızdırdı. Koca CHP, bir özel kalem müdiresinin kanaatiyle mi yol alacaktı ? Partinin aday listesi, neredeyse Nesrin Baytok’un iki dudağı arasındaydı… Nesrin Baytok, tek başına karar mekanizması olmuştu. Bu gücü ve yetkiyi nereden alıyordu ?

Partinin karar organında yer alan kişiler; partinin büyümesini, milyonları kucaklamasını değil, kendi dar çevreleri ile statükolarının devamını daha fazla önemsiyordu.

İnsan yaşamında da böyle güçlü bir duygu annelik.

Sebepsiz ve olanca gücüyle sevilerek yapılan bir gönüllülük projesi adeta…

Öpe koklaya büyütmek, gelecek sahibi olmaları için didinmek ve topluma karışıp şekillenişini izlemek. Ona bakıp mutlu olmak. Güzel duygu anne olmak…

Ama bir o kadar da acı…

Ey bu anaların yüreklerine basa basa ve her türlü baskıyla hakimiyetlerini sürdürenler, bir gece ansızın yaşamlarına dair her izi sildiğiniz gencecik bedenlerin hesabını nasıl vereceksiniz?

 Evlatça denilen bütün dillerin ortak alfabesinden seçilmişti kelimeleriniz.

Bilirim bu dilin cinsi yoktur, bu dilin ırkı yoktur, bu dilin dini yoktur. Hepsi eşittir, gözyaşlarınız gibi.

Yürek "nasılda dolu doludur yüreklerimiz"... Neleri neleri sığdırmamışız ki biz yüreklerimize.
Benim yüreğimde, öyle çok şey var içimde. En başta o büyük sevgili; karanfil kokularımız, yanı başımda kokusu kır çiçeklerine karışanlarımız, sizler, canlarım, tüm sevdiklerim, yarım bıraktığım her şey, sevgisini hissettiğim herkes.

Kime ne desem, ne yapsam yarım kalacak biliyorum. Hangi köşesini tutsam bir başka köşe eksik kalacak iyisi mi burada bitirmek. Ama gözlerinizin ta içine dikiyorum gözlerimi. Sevgimin derinliğini görün diye. Ve son olarak tekrar ediyorum; seviyorum sizleri! Hem de çok...