Türkiye’de bu tür olayların haddi hesabı yoktur.

 Bir gün komşunuz sizden gelip ezile büzüle çişinizi isteyebilir ve bunun kızının bilmem ne büyüsü için gerekli olduğunu söyleyebilir. Siz reddedebilir ya da isterseniz bu isteğe rıza gösterebilirsiniz (‘ne kıymetli çişin varmış’ dedirtmemek için), komşunuz da o topladığı çişlerle kızını bir güzel ‘yıkayıverir’, büyü de gitmiş olur.

 Evde kalan kızların, mutsuz çiftlerin sorunlarında, belirsiz hastalıklarda hep büyü aranır.

 Zira normal değildir olan biten ve normal olmaması için de bir neden yoktur, zira her şey normaldir hayatta. Öyleyse birileri büyü yapmıştır ve onun giderilmesi gerekir.

Sonra, kimlerince yıllardır  doldurulamamış, bir gecede  tutuklanan  yüz binlerin  koyulacağı yerlerin nasıl ayarlandığı, işkence tezgahlarının nasıl hemencecik kurulduğu, Ağustosta emekli edilen generalin 21 gün sonra  Başbakanlığa nasıl  (inanın, “Balyoz” başarılsaydı olası Başbakan HİSARCIKLIOĞLU ve bakanları, Bülent ULUSU ve bakanları  darbeye ne kadar  karşı çıkmışlarsa, o kadar karşı çıkacaklardı) getirildiğine dair boşlukları dolduransa,  ne ayıp iktidar ortağı TSK’yla, AKP’nin güç gösterisinde pazarlık malzemesi yapılan Balyoz, Kafes, İrticayla Eylem planlarıdır. 

Sonrasında, ruhları  kemiren  illet,  Aytül’lerin, Ali’lerin göğüslerini delen kurşunları atanlar, Ahmet HİLMİ’leri emniyettin beşinci katlarından itenler, bedenleri morartanlar nereye, nasıl  kayboldular düşüncesi, Vedat AYDIN’ların, …,  Şakir ELÇİ’lerin, on yedi bin  faili meçhulün sorumluları “kimlerdir”le örtüşüverir.

“İnsan yaşadığı yere benzer
O yerin suyuna, o yerin toprağına benzer
Suda yüzen balığa,
Toprağını iten çiçeğe,
Dağlarının, tepelerinin dumanlı eğimine…”

Ünlü şair Edip Cansever’in sevdiğim şiirlerinden biridir “Mendilimde Kan Sesleri”. İnsanın bulunduğu ortamla etkileşimini ne güzel anlatır.

Neleri kaybettiniz bugüne kadar? Çok istediğiniz halde o an uygun olmayan sebeplerden dolayı neleri gözden çıkardınız? Çok değil mi? Sayılamayacak kadar çok.

 “Kalk oğlum, acele et, askerler darbe yapmış! Şimdi seni de almaya gelirler!”

Cihan aniden yerinden fırladı. Çabucak üzerini giyindi. Anne ve babasının elini öperek kapıya yöneldi. Tam kapıyı örterken, aklına kitaplar geldi:

 “Baba, mümkünse kitapları yakmayın, bahçede bir yer belirleyip oraya gömün!”