"Sıkıysa yağmasın yağmur,
Sıkıysa uykudan uyanmasın dağ.
Bu yürek, ne güne vurur..."

(Ahmed Arif)

Söylesene, yürek dediğin nedir? Ve nasıl taşınır öyle dimdik? Kim yüreğini boynunda taşır, eğmeden böyle. Kim yüreğini yumruk edip savurur. Ve kimin yüreği, hayatın ve halkın umut yıldızıdır, söyler misin?..

Denildiği gibi; cüret ve emeğin bileşkesidir irade. Yeri gelince, tek başına ve baldırı çıplak ve yalın kılıç dikilmektir modern zalimin karşına. Ve işte ancak, o cüreti içinde taşıyan bir yürekle yapılabilir bu. Ve ancak, böyle çarpan bir yürek, sözünü eğmeden, boynunu bükmeden konuşur son anda bile...

Yüreğin adı, bir olur Spartaküs'tür bu yüzden.  Bir olur Börklüce'dir ak libaslı... Mahir'dir bazen yürek... Cevahir yürekliler deyimi de böyle çıkmıştır...

İstemesem babam beni vermezdi. İstedim. Bizim köyde kına gecesi yaptık, Yapraklı'da da düğün. 1965'te, bahar geliyordu; martta. 18 yaşındaydım.

Ev kalabalıktı; kayınvalide, eltim, eltimin çocukları... İlk zamanlar evde herkesin dediğini yapıyordum. Ahmet evde beni hiç ezdirmedi.

Her şeyi aklımda. Fakirdik ama mutsuzluğumuzu görmedim. Sert, sinirli gibi görünürdü ama hiç kavga etmedik. Birbirimizi evlendikten sonra sevdik.

Devrimcilerin iyi ve dürüst olduğunu söylerdi bana. Ben de ona inanıyordum. Devrimcileri tanıdıkça da ne kadar doğru söylediğini kendim de gördüm. Kendimize devrimci diyorduk; devrim olacaktı.

Şimdiki gençlere öyle fazla inanamıyorum. Eskiler dürüsttü, güveniyorduk. Çoluğumuzu çocuğumuzu emanet ederdik devrimcilere. Daha önceleri ailecek Cumhuriyet Halk Partili idik.

Onlar ışık oldu, Ahmet ışık oldu.

       68 kuşağı içinde yer alan insanlar olarak toplumsal sorunlara duyarlıydık. Bu toplumsal duyarlılık sadece sivil kesimdeki gençlikte değil askeri kesimde de söz konusuydu. 

Havacı teğmen Saffet Kemalist subayların sosyalist dünya görüşüne çekilmesi için uğraşıyordu; çok yakışıklı, heyecanlı, atak ve kibardı.   

“Anadolu'da bir köy mezarlığına gömün beni.
Hasan beyin vurdurduğu
ırgat Osman yatsın bir yanımda
ve çavdarın dibinde toprağa çocuklayıp
kırkı çıkmadan ölen şehit Ayşe öbür yanımda.”

“Traktörlerle türküler geçsin altbaşından mezarlığın,
seher aydınlığında taze insan, yanık benzin kokusu,
tarlalar orta malı, kanallarda su,
ne kuraklık, ne candarma korkusu.”

“Ben otuz beş. Ben. değil on dört on beş. Ama. ben gidecek Moldova, söylemeyecek gitti Türkiye. Gittin Türkiye oldun kötü kadın. Ben değil kötü kadın. Ben var çalışmak. Para yapmak. İnanmayacağız benim anne. Benim abla. Onun için söyleyeceğiz başka yer. Bilmiyorum Romanya, bilmiyorum Moskova..”

“Bataklıklarda açan nilüfer çiçeklerini düşün, o kadar güzeldirler ki; oradan uzaklara gidince ne sivrisinekler ne pis kokular ne de her şeyi içine çeken balçıklar kalır aklında. Sadece ve sadece nilüferlerin ışıltısını anımsarsın. Sen de öyle yap. Hakkını helal et. Bizi iyi hatırla.”