İsrail, on yıllardır kendini yalıtmak için “güvenlik politikası” adı altında, kendi halkını olduğu kadar Filistin halkını da kıyım ve savaş maceralarına mahkum etti. Bu politikalarının son versiyonu dikenli tel çitleriyle çölleri bölmek olarak belirdi.
Yeni süreçte, beton ırkçı duvarların yarattığı labirentler içinde yaşamaya mahkum edilen Filistin halkının, dikenli tel çitleriyle çölleri bölünen Arap halkının ve yeraltına örülen çelik duvarlarla tıkanmak istenen Gazze’nin can damarlarının, bölgemizi yeni patlamalara gebe bırakacağı açıktır. Bunun adı yeni savaşlara kapı aralamadır.

Bugün, polise taş attıkları için ağır cezalara çarptırılan çocukların durumunu ilgilendiren yasayı gündemine almayan TBMM, yani devletin yasal işleyişini sağlayan yasa çıkarıcı Meclis ve haliyle devlet, gereksiz yere hapse atılan bu çocuklarından yarın sadakat beklememeli.

Çocuk demek, vicdan demek!

Mevzu çocuklar olunca, vicdanını  dinlemesi gereken büyükler olmalı. İngilizlerin dediği gibi, "Büyükler konuşmalı ki çocuklar ölmesin.

Efendiler, çocuklarımızı rahat bırakın!

Bunun için, önce biraz vicdan...

Sevdik, bizi kah dövüp, kah severek büyüten bu "Fosforlu" vatanı...

Sevmesek uğraşır mıydık böyle, onu kanlı cinayet şebekelerinin elinden çekip alabilmek için..?

Çabalar mıydık, yaralarını sarıp, onu tertemiz ve rengarenk bir sevda ülkesi yapabilmek için..?

Bırakın şu vatanın yakasını, biraz da biz Sevelim... Sevda neymiş görün bir..!

Yetim  hakkı yemenin, yedirtmenin bir çok şekli var.

Doğrudan yeme, aracı kullanıp yeme, hiç işe karışmadan, çeşmenin  akan suyu  istikametinde bulunduğundan kendiliğinden yeme (Bu yeme şeklinde haram hiç yok). “Deniz fenerinden gelen kar payları buna en iyi örnek olabilir.”

Birde yerken şekil verme biçimleri var,

Dişleme,

Hortumlama,

İlik kemirme,

yerken acındırma (mazlumu oynama)

 Tabii konu salt “sermaye birikimi” ya da rekabetçilikle açıklanamayacak kadar girift. İnsanlar yıllardır yaşayageldikleri o bastırılmışlık, susturulmuşluk hâlinin nafileliğinin bilincine varmaya başladılar. Bir dilin konuşulması neden yasaklanır; insanlar kendi halk oyunlarını neden “millî folklor” formatında icra etmek ya da unutulmuşluğa terk etmek ikilemiyle karşı karşıyadır; yeri geldiğinde “mozaik” metaforuyla övünülen bir ülkede kültürel çeşitlilik neden yöresel yemek çeşitlerine indirgenmiştir; köylerin, mezraların, dağların, derelerin, göllerin adları neden durmadan değiştirilir; kültürel köklerini, kendi grubunun tarihini araştırmaya kalkışan biri neden iki kuşak öncesine ulaştığında derin ve ölümcül bir suskunlukla karşılaşır; insanların anadillerini öğrenmeleri, anadillerinde eğitim görmeleri, türkü söylemeleri, dinlemeleri neden “yıkıcılık/bölücülük” sayılıp TCK’da zikredilir? Sorular yüksek sesle terennüm edilmeye başlandı… Deli gömleği, dar geliyordu artık.

Filler tepişirken, malûm, olan çimenlere olur. “Üst katlardakilerin” gözünü karartmış kavgası, onlarca yılın bastırılmışlıklarının, düşkırıklıklarının, gerilimlerinin güncel işsizlik, yoksulluk, yoksunluk sorunlarıyla karıldığında, müthiş bir patlayıcıya dönüşmesi riskini getiriyor beraberinde.

Son haftalarda yaşananlar, Türkiye’nin Romanlara yönelik politikalarını tartışmaya açtı. Bugün Avrupa’da da ayrımcılıkla karşılaşan Romanların tarihinde, bir de sosyalizm deneyimi var...

Yılbaşı gecesi başlayan olaylarda, saldırıya ve hakarete uğradıktan sonra sürgün edilen Roman yurttaşların yaşadıkları, Türkiye’de, ırkçı saldırganlığın tırmanışının yanı sıra, Romanların karşılaştıkları ayrımcılığın kurumsal boyutunu da göz önüne serdi. Bugün Avrupa’da da benzer sorunlarla yüzleşen Romanların tarihinde, sosyalizm deneyiminin, sunduğu hak ve olanaklar açısından farklılaştığı ve özel bir değer kazandığı görülüyor.

Özellikle Sovyetler Birliği’nde Ekim Devrimi’nin hemen ardından hayata geçirilen uygulamalar, Romanların yurttaşlık haklarını kullanmalarının desteklenmesi yanında, Roman kültürünün yaşatılması ve geliştirilmesi açısından da önemli bir örnek oluşturuyor.

Anne arkaya dönüp küçük kızını kontrol etti. Uyumuştu. kim bilir hangi rüyalarda meleklerle oyun oynuyordu. “Yavrum” diye iç geçirdi güzel kadın. Sonra bakışlarını Boğaziçi köprüsü yoluna çevirdi. Uzun ve omzunda taşıyacağı minicik ama dünya tatlısı bir yükü vardı omzu öpülesi kadının...

Sinekler eşeğin sırtında cirit atıyordu. Kadınsa çocuğunu omzuna kaldırdı, Aliş annenin omzunu öptü minicik böğürtlenlerden morlaşmış dudaklarıyla. Annesinin gamzesi neşelendi. Kısık gözleri ufukta ama göz ucuyla çocuğuna bakıyordu... “Alişim, bahtsız yavrum” diye iç geçirdi kadın. Sonra bakışlarını tozlu toprak yola devirdi. Uzun ve omzunda taşıyacağı ağır bir yükü vardı taa ki bir omuz bulana kadar omzu öpülesi kadının...