“Aman… bana ne canım bir başkasından. Neymiş parası olan olmayanla paylaşacak. Karınca ile cırcır böceği misali; ben çalışırken onlar yatıyordu. Onlarda çalışıp para kazansalardı. Benim param değil mi istediğim gibi harcarım. Kime ne benim elmas gerdanlığımdan. Ay ipek geceliğimi, dantelli iç çamaşırımı işlerken kadınların gözleri mi kör olmuş bana ne. Hem zaten bunlar boşuna yapılmadı ki. Ya boş verin şimdi Irak’ı, Filistin’i… iyi oldu. Zaten şeriatla yönetiliyordu. Ne o öyle kadınlar karafatma gibi dolaşıyordu. Ay vallahi göz zevkimiz bozuluyordu. En azından bizim gibi çağdaş (!) bir ülke olurlar”

Kocaman kızlar, filinta oğlanlar oldular. Din -dil- ırk da neymiş? Onlar aynı çamuru kucaklamış arkadaş, kardeştiler.Yoluk saçaklı kızlar nazlı bakışlı ceylan, hafiften tay kalçalı... Allah'ın sidikli oğlanları yeni terlemiş bıyıklarıyla canlar yakıyordu.  Arkadaşları  artık anayı ,babayı, onları bırakıp taşınmıyordu. Orada burada kıyıda köşede ölüyorlar ya da öldürülüyorlardı. Analar, babalar da öldürülüyordu. Ne olduğu anlaşılamıyan kıran( afet) girmişti her bir yana. Hep kandırmaca bayramlar mı yaşamışlardı ??

Darbeden sonra bir kısım insan yakalanırken bir kısım insan da kaçağa düştü. Biz de yaklaşık 3,5 yıl kaçak yaşadık. Kaçaklık yıllarında ise, kadınların durumu çok zordu; tanıdığı hiç kimseyle görüşmeden sadece konu komşuya 'normal' görünmek çabasıyla başka bir kişiliğe bürünüp, durumu idare edecek tiyatro yapıyorlardı.

Ama ne kadar çabalasak da iyi rol yapamıyorduk herhalde ki komşuların sıkı denetimi bitmiyordu... Örneğin, 'Kocan ne zaman işe gidiyor, hiç görmüyoruz' deyip duruyorlardı. Sırf bu yüzden çocuğumu evde bıraktığımda babasının da evde olduğunu anlayacaklar diye kuyudan su taşımaya ve pazara giderken karda kışta oğlumu boynumda, sırtımda taşımak zorunda kalıyordum.

-Ben Ali demiş Türkmen olanı, buda bişar diğer arkadaşımda Agop

-Hmm demiş Devlet dayı, bir birinize hiç benzemiyorsunuz akraba değilsiniz değimli?

-Yok demiş Ali, ben Türkmenim, Bişar Kürt, Agopta Ermeni, komşuyuz biz…