"Her şey nasıl başlamıştı hatırlıyor musun? İlk nefeslerinizi çekerken içinize kollara emanetti küçücük gövdeniz. Sonra zaman geçti. Büyüdünüz. Gençliğin gücü, aşklar, ümitler doldurdu içinizi. Hiç bir şey aynı kalmıyordu hayatta. Her şey geçerken mutluluğun peşinden koştunuz. Anılar büyüttünüz gülümseyerek hatırlayacağınız. Sonra, hayatı paylaşmak istediklerinizle kök saldınız. Sevginizi çoğalttınız. Çocuklarınız oldu. Sorumluluklarınız artmıştı artık. Koruyacaklarınız çoğalmıştı. Sonra... Bir de baktınız ki yaşlanmışsınız. Yüzünüzdeki her kırışıklıkta hayatınızın izleri. İçinizde  bin bir duyguyla geçmiş, koca bir ömür. Benim en büyük korkum buydu; yaşlanmak..." diyor dış ses.

Devrim Erdoğan’ın yönettiği "Bavula Sığmayan Hayatlar" belgeselinde "Yaşam evi"nde kalan "kıdemli vatandaş"ların hayatı anlatılıyor. Yaşlıların hayatı bir bavula sığmıyor.

Vedat ismi Arapça’da sevgi ve dostluk anlamına geliyor, senaryolarının sansüre takılmamasi icin seçtiği bu ad, yazarın hayata ve içinde yaşadığı topluma bakışı ile nasıl da örtüşüyor.

Bu ülkenin yurttaşı olarak, acı çeken insanlarımız için ne yapabilirim, ülkemizi daha güzel, daha iyi günlere nasıl götürebiliriz? Temel sorunum bu oldu benim. Namuslu her yurttaşın yüreğinde olan o duyguyu içimde duydum ve bunu yerine getirmeye çalıştım ben de. Böyle bir sorumluluğu omzumda taşıyordum aslında.”

... Abdulkadir Demirkan, Pirhasan, Vedat Türkali... Şu gerçeği açıklamanın tam sırası sanıyorum. Bu ad, bu adam, yetmiş yıla yakın bir zamandır hiçbir zaman tek olmadı, yalnız olmadı, her vakit yanında bir tek kişi oldu: Merih Pirhasan...

Her damla gözyaşım, “İnsanlar için yoksun sen ve tüm senin gibiler. Öyleyse, ötenazi uygulasınlar, tümüyle yok etsinler. Yeter artık. Madem yaşam hakkı tanımıyorlar. Kendi seçimimiz olmayan, özel durumlarımız nedeniyle, ayrıca cezalandırılıyoruz. NEDEN?” diye haykırıyordu.