Bari mezarının yerini bilseydik der biri. Saçından bir tutam yadigarı olsaydı der, pertilmiş çamaşırlarını  koklayan  diğeri. O güzel gözleri en son kimleri gördü? Çok acı çekti mi? "Karanlıkta öldüğünü bile anlamamıştır" diye teselli edenleri çıkar. 
 
Bak ,akasyalar açtı. İğde kokuları genizleri yakıyor. Dağlardaki senin gibi güzelim çiçekleri, betonları asfaltları deşip içine dikmişler, Gardenyalar, menekşeler açtı. Leylaklar çoktan soldu. Dağlar başka yeşil. Doğa kendini yeniliyor. Sen evlat, ana ,baba ,bacı ,kardeş, sizler nerelerdesiniz?

Sonraları devran döndü

Feleğin sillesi İndi başıma.

Çul beze dolayıp

Mal mülk gibi sattılar.

Ağzımı, burnumu kesip Göle attılar beni Töre diye,Namus diye,

İnsan denen yaratıklar

Bu durum, yılların partilisi olan aday arkadaşımızı kızdırdı. Koca CHP, bir özel kalem müdiresinin kanaatiyle mi yol alacaktı ? Partinin aday listesi, neredeyse Nesrin Baytok’un iki dudağı arasındaydı… Nesrin Baytok, tek başına karar mekanizması olmuştu. Bu gücü ve yetkiyi nereden alıyordu ?

Partinin karar organında yer alan kişiler; partinin büyümesini, milyonları kucaklamasını değil, kendi dar çevreleri ile statükolarının devamını daha fazla önemsiyordu.