Dokunamadım belki hiç sana,

Tutamadım uzun parmaklarını

Ve tutunamadım istesem de yüreğinin parmaklığına.

Saçlarının ve gözlerinin karası,

Ve bunlara rağmen dimdik duran yüreğinin akı,

Ki şahlanan o yürekti asıl,

Atın gölgesinde kalsa da…

Atladı maniyi dimdik vücuduyla,

Gözleri uzaklarda…

Yere indi diye rahat bir nefes alanlar

Yanılmıştı aslında;

O, kanadıyla doğanlardandı,

“Ölüm” adlı maniyi kolaylıkla aştı

Ve en derin maviye işte o zaman kucak açtı!!!

24/ nisan/2005

1963 yılının, 20 Mayısı 21 Mayısa bağlayan gecesi saat 24 civarında, Ankara vali konağının kapısı acı acı çalmaya başladı. Ben henüz uyumamıştım. Odamda kitap okuyordum. Bu saatlerde, dışarıdaki koruma engelini aşarak birinin kapıyı böylesine çaldığını hiç duymamıştım. Mutlaka olağanüstü bir durum var diye düşündüm. Babam Ankara vali ve belediye başkanlığı görevindeydi. İsmet paşa başbakandı. Kapısı çalınan evde şimdi üzerinde Kızılay merkezinin yapıldığı parkın hemen yanı başındaki tarihi bir binaydı. Yani Başkentin tam merkezindeydi.

Gözüne kıymık batsa “Anne bak, kaka çocuklar ne yapıyor!” feryatlarıyla Anayasa mahkemesine giden CHP’nin aklına nereden gelsin taş atan çocuklarla ilgili olarak Anayasa mahkemesine başvurmak. Farklı mı ağlar Kürt analarla çocuklar bilmezler, Kürt çocuğu anasına nasıl sokulur, nasıl sığınır korktuğunda ve ana nasıl çaresiz kalır devletin ezici gücü karşısında bilmezler. Ve çaresizlik nasıl büyütür öfkeyi, isyanı anlamazlar.

AKP’ye gelince, büyük açılımlara saçılımlara hiç gerek yoktu terör mağduru çocukları kurtarabilmek için. Elindeki yasama olanakları da, çoğunluğu da yeterdi bu işi çoktan çözmeye.

Ama sizler, “vatanın ve milletin bölünmez bütünlüğü” ezberinin arkasına sığınıp, hukuku ve Anayasa’yı hiçe sayarak; savaş içinde, çatışma içinde, yoksulluk, yoksunluk içinde büyüyen, tek oyunları ve kendilerini ifade tarzları isyan olan, bunu da taş atarak dile getiren umutsuz, geleceksiz çocukları o hapishanelerde tutmaya devam ederseniz, bu ülkeyi gerçekten bölecek ve cehenneme çevirecek gücü kendi elinizle yaratıp büyütüyorsunuz demektir. Şimdiye kadar yaptığınız gibi!...