Zamanla çağlar çağları kovaladı. Topluma yönelik üretim ve tüketim olmadığından; çağlayanları besleyen erişilmez dağların
suları bulanıklaştı, karardı. Ay, güneş yıldızlar; mutsuz insanlar üzerinde doğdu. Egemenler; alın teri, emek, ekmek gibi yüce değerlerle ürettiğimiz üretim araçlarımızı, tapılası kadınlarımızı da da, kendilerine hapsetti. Zamanla da; emek, kadın, üretim araç ve gereçleri ellerinde bulunduranların kutsanması başladı. Cahile, cühelaya ödünler verip cehaletleri kutsandı.

Kendilerine karşı çıkanları afaroz ettiler. Öyle yada böyle işkencelere çektiler, öldürdüler. Onları kendi kutsallıklarını onaylatmak için kurban ettiler. Kutsanmışlıkları dağları denizleri aştı. Bilmedikleri topraklarda da kutsanmak istendiler. Kendi çıkarları için çıkardıkları savaşları kutsadılar. İnsanları birbirine kırdırıp kadeh tokuşturmayı kutsadılar. Şerefe...Fondip.

Öğretmenlik mesleğiyle üniversite sınavının bilgeliği sonucunda tanışmıştı. Oysa lisedeki yılsonu piyesinde uygun görülen gardiyan rolü, çok daha oturmuştu kişiliğine.

Okulun ilk gününde çocuklar için tam bir hayal kırıklığı olmuştu Sevgi Öğretmen. Okula gitmem demişti Rüzgâr ertesi gün. Öğretmen çok sevgisiz…

O minik, pırıl pırıl hamurları şekillendirdi sevgisiz Sevgi Öğretmen. Gelecekleriyle oynamanın büyülü zevkini tattı.

Hepsini aynı kaba doldurdu, tek doku, tek renk, tek bilinç hayali ile yoğurup durdu. Oysa cinsiyetleri, boyları, ağırlıkları gibi karakterleri ve yetenekleri de farklıydı çocukların.

                AYŞE KORKMAZ