 Sen dayanamadın bu hayata…
Biz aynen devam ettik! *** “İkimizin yan yana resmi” çıkmış arşivden.
Sen sarışın, biz esmer; çekik gözlü topraklarda, sevişmiyor, komünizmle savaşıyoruz hep birlik.
Sen Amerikalı; biz senden de Amerikalı!
Sen “ilahe” Marilyn Monroe; sadece isminin benzediği Monroe Doktrini çoktan bitmişken, moral vermeye Kore’ye gitmişsin; sene 1954, üniforma giyip bizim askerlerle fotoğraf çektirmişsin.
Biz o moralle binlerce Kuzey Koreli öldürdük; 721 “şehit” (ABD için ölüme yolladığımız askerimize de öyle deniyor!) verdik, 2 bin 147 “Gazi” ile dönüp onları üç kuruş maaşa bağladık; 234 esir, 175 kayıp, tarihe bir sürü ayıp bıraktık.
O devir demokrasiye geçmişiz.
Ben henüz doğup hayata geçmemişim.
Kore’de, kanlar içerisinde, organları dışarısında “Mehmetler”i hem bedenen, aslen ruhen tedaviye çırpınmış dayım, tabip binbaşım.
Dayım sağ döndüğünde, ben de doğmuştum. Japonya’dan oğullarına taşıdığı kurşun askerlerle oynamıştım. *** Bak Marilyn, sonra ne oldu?
O moralle, sen mutsuz öldün, bir defa; biz mutsuz öldük, defalarca.
Seninle yan yana durmuş, kimi ölmüş, kimi emperyalist savaşta “Kunuri kahramanı” yutturulmuş çocukları, “demokratik yoldan seçilmiş ilk başbakan” ile “ilk çok partili seçim” iktidarı, ABD’ye yaranıp NATO’da olmak için yollamıştı.
Yoksa Kore nire, bura nire! Mehmet nire, Sam nire!
Fakat şu oldu, bu oldu; ABD’ye yaranmak için çocukları Kore’ye yollayan Başbakan’ı, ABD’ye yaranmak için darbe yapıp kendi arkadaşlarını bile darbeci diye asacak subaylar astı.
17 Eylül 1961’di; o moralle, bir başbakan kefeni giymiş, sehpaya çıkmış, boynunu uzatmış, ip demokrasiyi sıkmış, sıkmıştı. 62 yaşındaydı.
Dayım, tabip yarbayım, bu kez Yassıada’daydı.
Ölümü, şiddeti, vahşeti yeterince tatmış, aşık olduğu kızın ihtiyacı var diye “Asabiye” ihtisası da yapmış Tabip Galip, hükmen mağlup olmuştu orada da.
Biz çocukların çok sonra öğrendiği üzre, “o ruh halindeki bir insanın asılamayacağını defalarca söylemiş”, o ruh halinde bir insanın asılmasıyla kendi moralsiz hayatına düşmüştü.
Sonra Marilyn;
O moralle, neredeyse bir yıl sonra, kendini Nembutal uykusuna yatırdın. Belki öyle, belki tam öyle değil. 36 yaşındaydın.
Kimi ölümünü veya öldürülmeni Kennedy’ye bağladı; senden bir yıl sonra ABD, bu kez kendi başkanını öldürdü! *** Bak Marilyn, sonra ne oldu?
Sen gittin, biz kaldık.
Tam orada, bıraktığın moral dolu yerde.
O moralle, “o kış komünizm gelmesin diye” darbeler yapıldı, genç çocuklar asıldı.
Demokrat parmaklar, kollar havada; öyle bir moral işte!
Gladio moral verdi; kontrgerilla cinayet, katliam, darbe o moralle.
O moralle, binlerce işkence, binlerce hapis, binlerce göç, binlerce kaçak, binlerce kayıp, binlerce yasak, binlerce ölü, binlerce yakılan kitap, binlerce gasp.
Çok ölülü demokrasiden çok idamlı darbeye; tekrar çok ölülü demokrasiye geçiyorduk!
Moralimiz hep iyiydi; “Kore’nin genç subayları”ndan kimi paşa paşa “ABD’nin bizim çocukları” olmuş, yani moralin İngilizce manasıyla “ABD ahlakı” meyve vermişti.
Kore’deki dayımı sorarsan; artık ayrı olduğu, ilk ve son aşkı, iki evladının annesi karısının kendini ölüme attığını öğrendiğinde, yine asabiyeci, yine asabi, yine moralsizdi ve tam o an ben de yanında, hastanedeydim.
Paşa arkadaşları bir darbe daha yaptığında, hayatta aldığı darbelerle kendi de veda etmişti Tabip Albayım!
O fotoğrafta, senin yanı başında o da var mıydı, ben de yaşlandım, seçemedim. *** Bak Marilyn, sonra ne oldu?
İncirlik’te atom bombaları, Afrika’da ABD jandarmalığı, Afganistan’da işgal ortaklığı, Irak’ta istila yataklığı, 28 Şubatçısı, yeni darbecisi, en bi demokrat füze kalkanımız, hep serbest piyasamız oldu.
O moralle sen bir kez öldün…
Biz defalarca ölüyoruz!
Kendi dağlarımızda bile.
Kendi kendimizi vurarak, uçurarak, parçalayarak.
Sanki ruhumuzda iki Kore, paramparça kalarak.
Hep moralli! Haber Türk |
