Ve şimdi o kalabalıklar içinde elini tuttuğum insanı kaybetmiş bir çocuğum.. Gözlerimden sorgular akıyor, korku akıyor, kimsesizlik akıyor…
Her an bir şey olacakmış gibi tetikte gözlerim, gözlerim tek savunma mekanizmam.. dilendiremiyorum işte sığdıramıyorum her şeyi kelimelere okusunlar işte gözlerimden hıncımı, öfkemi, sevincimi..
Bilir misin öksüzler yaralı olurlar, çabuk inciniler, öyleyim işte.. Gözyaşlarımı biriktiriyorum köşelere sinip gök gürültüsü koparıyorum yüreğimde..kimsenin sevmediği yamalı giysili küçük bir kız oluyorum…
Bulutlar benim yüzümden güneşin önüne geçiyor, benim yüzümden insanlar karıncaları eziyor, ağaçların meyvelerini kurtlatıp dökmelerinin sebebi benim….
Yalnızlığım elimde yaralı kuşum oluyor.. sarıyorum yaralarını, acıtıyor muyum acaba sararken beni bırakıp gider mi diye korkuyorum sonra yaralı kuş ben oluyorum bırakıp gider miyim acaba…
İçinde papatyalar olan vazo kırılıyor yere düşüp su ve cam parçaları her yerde, bunlar papatyaların gözyaşları mı, onlar buraya mı aitti? Peki ya vazo hep vazo muydu neydi buraya gelmeden peki ya şimdi nedir o yerde ki parçalar….
Yaralarımı kanatıyorum, iyileşmesinler her kabuk bağladıklarında tekrar kanatıyorum… zamanla izi kalıyor kanatamıyorum, acımıyor da artık izler doluyor bir anda vücudum üvey babanın üzerinde sigara söndürdüğü, kerpetenle sıktığı….
Bir Hüseyin oluyorum kerbela çölünde.. tanrıya el açıyorum ona inananları böyle cezalandıran tanrıya el açıyorum çatlak dudaklarımdan yine ona itaat kelimeleri dökülürken isyanları koparıyor yüreğim… ellerime oğlumun kanı bulaşıyor gözyaşlarımla yıkıyorum oğlumun kanlı yüzünü…
İçimde çatışmalar çıkarken, okuldan dönen bir çocuk oluyorum bulduğum mayınla oynuyorum bilmiyorum ki nedir, bir oyun mu sonra onu tutan ellimi metrelerce uzaklıktan getirip diğer parçalarımı topluyorlar.. anne oluyorum göğsünü parçalayan. Dizlerini dövüp ağıt yakan… isyanım kendime oluyor bu kirli dünyaya bir döl verdim diye…
Gençliğini hapislerde geçirmiş bir mahkum oluyorum 25 yıl sonra temiz hava diye egzozu fabrika dumanlarını soluyarak ve diyorum ki ben ne yaptım ki kimin cezasıydı bana kesilen… damarlarım kesilmiş, hücrelerim kendini yenilemiyor artık, beni eksilttiklerinin farkına varıyorum içim üşüyerek…
Bir paket oluyorum otobüs durağında unutulup fünye ile patlatılan.. sahibi tarafından nerde unutulduğu bile hatırlanmayan…
Varlığımla yokluğum tartışma konusu oluyor, bitmez tükenmek bilmeyen ama ben seyirciyim hayattan alacağımı aldım üstü kalsın bakışıyla.....