Torunundan Dedesine

Dokunamadım belki hiç sana,

Tutamadım uzun parmaklarını

Ve tutunamadım istesem de yüreğinin parmaklığına.

Saçlarının ve gözlerinin karası,

Ve bunlara rağmen dimdik duran yüreğinin akı,

Ki şahlanan o yürekti asıl,

Atın gölgesinde kalsa da…

Atladı maniyi dimdik vücuduyla,

Gözleri uzaklarda…

Yere indi diye rahat bir nefes alanlar

Yanılmıştı aslında;

O, kanadıyla doğanlardandı,

“Ölüm” adlı maniyi kolaylıkla aştı

Ve en derin maviye işte o zaman kucak açtı!!!

GÜLCE ÖZCAN, 24/NİSAN/2005