İlk başlarda bir maç skoru olarak değerlendirilebilir bu başlık ama değil... Bu skor, daha hayata başladığımda benim için çok önemli olan bir sonuç.... Neden mi? Çünkü ben Kürdüm, çünkü ben kadınım, çünkü ben işçiyim...

Kürt olmayı ben seçmedim, kadın olmayı da... Seçmek benim elimde değildi zaten, zaman zaman isyan ettiğim ve yeter dediğim noktalar olsa bile, bu 2K sayesinde hayata karşı güçlü olmayı öğrendim... Daha doğrusu, öğrettiler... İşçi olmayı ise ben seçtim ama yaşamımı sürdürebilmek için o veya bu şekilde... Mutluyum...

Mutlu olmayan kadın işçilerin varlığında anladım bunu, zorla bir şeyleri yapmanın bedelini, bedeninden ve yüreğinden ödeyen insanlardan öğrendim... Yani 'hayat kadınları'ndan...

Hani 1 Mayıs'larda alanlarda göremediğimiz, sosyal güvence nedir hiç bilmeyen, eşitiz, haksızın yanındayız diyenler tarafından da görülmeyenler var ya onlar işte...

Tam karşımdalar; 3 kadın 1 erkek... Erkek malum patron.... Sormak istediklerimize, onların anlattıklarına sürekli karışan bir tip, hiç şaşırmadım... Bazı sorularımın yanıtını tam olarak vermeseler bile gözlerine baktığınız anda çoğunu anlıyorsunuz... Üçünün ortak yanı, çok uzaklardan kaçıp gelmiş olmaları, töreden, şiddetten, baskıdan.... Tabii ki burada yaşadıklarını hiç hayal etmemişler...

Kazançları var, hayalleri yok ama.... Belli zamanlarda kurmuş oldukları hayalleri gerçekleştirmek için her adım attıklarında tökezlemişler... Aşık olmuşlar müşterilerine, karşılıksız olan da var olmayan da... Sonuç, her ne kadar aşk bile olsa ortada onlar hayat kadınları diye hep terkedilmişler. "Evet, seviyorum seni, beraber olabiliriz ama bu şekilde cık cık...."

Çok bakımlılar, kazandıklarının çoğunu güzellik sektörüne yatırıyorlar, aslında kendilerine yani... 'Meslek saygısı' dedi içlerinden biri ve hepsi gülüşmeye başladılar... 'Ne kadar güzel, bakımlıysan o kadar kazanırsın' diye ekledi...

Sordum, kadın olmak zor muydu?

'Kadın olmak bu ülkede hayata 1- 0 yenik başlamaktır bilir misin?' dedi birisi. Doğu'da bulunup bulunmadığımı sordu sonra. Diyarbakırlıyım dedim... 'Demek ki en şanslısın ' yanıtını verdi ve şöyle devam etti:  'Orada kadının adı yoktur, başlık parasına, hayvanlara karşılık satarlar seni, okutmazlar, ne kadar çaba gösterirsen göster değiştiremezsin bazı şeyleri....'

"Bak biz büyük şehire geldik, kaderimizi değiştirebiliriz diye ama bak yine kendimizi satıyoruz işte, var mı bunun ötesi? Bize öğretilenleri yapıyoruz... Değiştirmek için çabalamıyoruz.... Çünkü biz aslında hayatın ta kendisiyiz, hayat kadınlarıyız..."

"İzin vermiyor hayat" derken ki isyanına bakıp, dedim ki sonuç hep aynı: Yek - Nîn...

turnusol