Kendine ve başka herkese duyulan saygının aks'i vurmuştu gülüşünün kıyısına. Böylesi bir saygıyla bakıyordu yüzüme. İşte dedim kendi kendime, tüm insanlığın özlemini duyduğu barış bu yüzde saklı. Annemin yüzündeki duruluğun, içtenliğin, sevme ve koruma arzusunun aklığında saklı barış. Yalansız, çıkarsız bakışlardaki sıcaklığın adıdır barış. Aradan dakikalar geçti, ben hala annemin yüzüne bakıyorum. Barış gününde vurulup düşen ak güvercinler düşüyor önüme.

           Barış yaralı, barış can çekişiyor. Kim bilir ben, bir annenin yüzündeki gökkuşağının renklerine dalmışken, kim bilir bu bir kaç dakikada kaç çocuk annesini, kaç anne çocuğunu yitirmişti. Bu bir kaç dakikada bahçelerin yolunmuştu tüm çiçekleri. Annemin bakışlarındaki şefkat durduramamıştı yaşamın kimlik değiştirip ölüme dönüşmesini. Benim bakışlarım da kimlik değiştirdi, eylüle isyan adını aldı hüzün mevsimine inat.

        Barış gününde en çok neyi anlatır bir annenin yüz hatlarındaki bilinemezlik. Yanı başında yiten çocuğunun nabız tükenmesine tanık olmadaki dehşet, kayıp anası olarak adlandırılmasındaki umarsızlık, ev kölesi olmanın dipsiz kuyuları, sermayeye dönüşen bedenindeki küf kokusu, tecavüze uğrayan kadınlığının bundan ne çok utanması,maruz kaldığı her şiddet  eyleminin ardından kendi içine daha da sinmesi, gerdek gecelerinde beyaz çarşafların üzerinde benliğinin yeniden kanaması...nı mı? Yoksa sonsuz bir sabrı, merhameti, uçsuz bucaksız sevgi tarlalarını mı? Acıyla sevincin bileşkesi belki. Bir annenin yüz hatları barış gününde en çok neyi?.. Ben bir annenin yüzüne, anne eylüle bakarken "şu görüntüye bak/ gözün/ gönlün açılsın/ Yüreğimin kayalarını gör,/ umutlan./ Al alacağını ışığımın damarlarından/ Duy duyacağını,/ özgürlüğüne kan gelsin." dizeleri gelip konmuştu sesimin yankısına.

 Düşüncelere dalmış, elimi yumuşacık çiçek yapraklarında unutmuştum. Barış savaşçılarını düşündüm tekrar. Yüzüm aydınlandı. Bu aydınlık duyguyla annemin yüz hatlarına döndü yüzüm. Gözlerinin derinliğinde yüzüyordu bakışlarım. "Bütün sözcüklerin gizini çözmüş de sesini verecek dağ doruklarının gelgitlerinde bırakıyordu tüm çıkışlarımızı. Gülümsemesi küçümseme mi, saygı mı, sitem mi, bir şey çıkarmak zordu dalgınlığından... İncecik bir kar yağıyordu gözlerini her kaldırdığında, uzak mı uzak bir geçmişe... Gözleri onurun rengiydi. Gövdesi yalnızca gövde değil, çoktan unuttuğumuz yakınlığın diliydi." Sadece yakınlığın değil, barışın da diliydi aynı zamanda. Neyin dangınlığıydı kim bilir. Geçmişine yaptığı yolculukta hangi durakta inmişti kaçamak bakışları.

           Mevsimin ilk ışıkları akıyor yüreğime. Bugün caddelerden akacak zulüm yine "siz neredeyseniz ben oradayım" diyecek miadını doldurmuş küflü bir sesle. Bugün yine kanayacak eylül, kanayacak ak güvercinin kırık kanatları, kanayacak barış. Bugün yine kanayacak, yüreği avucunda, yaralı bakışlarıyla analar. Eylüle baktım, annemi gördüm. "Gecenin karanlığında/ bir yol bul/ sokağımı ara,/ yokuşumdan in./ Gölgemi görürsen/ penceremi vur,/ umutların feneri elinde senin." şiirine dokunurken dudaklarım, işte dedim, tüm insanlığın özlemini duyduğu barış, bir annenin yüzünde saklı.

Atak