| YALNIZ DÜRDANECİK |
| Yazar TURGUT UYAR | |
| 07/03/2010 | |
|
geceleri kocası kahveye çıkardı yalnız bırakıp dürdaneciği. o hanım kadın o annesinin bir taneciği hoyrat ellerde körpe karanfil pencerelerde sardunyalar gibi yalınız kocası kahvede o evde alışmışlardı... sevişmek ne kelime birbirlerinden ayrı kadirden iki yıldız gibi uzaktılar ben ağlasam siz ağlasanız onun boşluğu dolmaz. hiçbir yağmur ıslatamaz toprağını ne zaman canı çekerse erkeğinin o zaman yatarlardı... besletip bereketli ıslaklığında tohumları toprakların en cömerdi dürdanecik kendi doğurur kendi bakardı. ah acıdır amma gerçektir inanmazsınız öfkeli anlarında kocası dayak bile atardı... ama zavallı deyip de geçmeyiniz bizim kendi tembel maceramızdan uzakta onun da vaktini paylaşan dostları vardı. kocası gidince kış geceleri fatma hanım hürmüz hanım ikbal yangelip kurak masalların kerevetine bezgin gönüllerini avutmayan kahkahalarla mısır patlatırlardı... ah ben kadınları çok severim karanlık ve tükenmez bahtlarında. yalnız gecelerinde dürdaneciği kardeş gibi sevmek okşamak isterim. üzülme dürdanecik söğüt yaprağı hoyrat ellerde körpe karanfil benim de uzaktan yakından tanıdığım kaderinde bunalmış kadınlar vardı... ..................... halbuki böyle mi olmalıydı... |
|
| Son Güncelleme ( 08/03/2010 ) |